[ภาษาต่างประเทศ]
ในการครั้งนี้เราจะมุ่งเน้นการปกป้อง
และคุ้มครองสิทธิมนุษยชนคนพิการ
ในการเริ่มขอแสดงความยินดี
ต้อนรับทุก ๆ ท่านมาเข้าสู่ร่วมการประชุม
ในครั้งนี้ด้วยนะคะ ขอปรบมือยินดีต้อนรับครับ
ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน
ผมรู้สึกได้รับเกียรติที่ดีเป็นอย่างยิ้่ง
ในการที่จะมาร่วมเปิดงาน i
ในปี 2023 ในครั้งนี้
ขอขอบคุณพิเศษต่อคุณต่อพงศ์ เสลานนท์ คณะกรรมการ
กสทช. แล้วก็
NECTEC ในการให้โอกาส
ในการที่จะได้มาทำงานในครั้งนี้
ในการเสริมพลังของคนพิการ
ในทุก ๆ ภาคส่วน
เราอยู่ในช่วงที่มีเทคโนโลยีมีความสำคัฯมาก
ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนหรือทำอะไร
เทคโนโลยีเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับทุกคน
และผมก็เชื่อ
เป็นอย่างยิ่งว่าความ... การที่เทคโนโลยี
ใช้ได้ทุก ๆ คนนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับทุกคน
ภายนอกนั้น เทคโนโลยีอาจจะไม่ใช่สิ่งที่หรูหรา
แต่เป็นสิ่งที่เป็นความจำเป็นมากกว่า
เทคโนโลยีจะช่วยในการเสริมพลัง
ให้กับคนทุกคน ในการก้าวข้ามผ่านอุปสรรคต่าง ๆ
และมันจะทำให้ทั้งวิศวกรรมในการผลิต
เทคโนโลยีนี้เริ่มมุ่งเน้นในการช่วย
ให้คนพิการได้รับการฟื้นฟูมากขึ้น
มันจะเป็นการเสริมพลังให้กับเทคโนโลยี
ช่วยเหลือนั้นมุ่งเน้น
ให้กับคนพิการ ผู้ที่อยู่ชายขอบ
ผู้ที่สูงอายุ ในการ
ตระหนักถึงเทคโนโลยีช่วยเหลือนั้น
เรา กสทช. คณะกรรมการ กสทช นี้
เราได้ทำความพยายามในการที่จะให้การสนับสนุน
การผลิตเทคโนโลยี
แล้วก็ในการการันตีว่า การเข้าถึงเทคโนโลยี
นี้จะเป็นไปอย่างสำหรับทุกคน
ไม่เพียงเฉพาะ
ที่จะให้ความสำคัญกับเรื่องของเทคโนโลยี แต่
ยังเป็นการการันตีว่าเราจะทำงานร่วมกัน
เพื่อการป้องกัน เพื่อกันปกป้องสิทธิและ
อิสระ เสรีภาพในการใช้เทคโนโลยีเหล่านั้น
คุณต่อพงศ์แล้วก็กระผมมี
ได้รับเกียรติที่จะได้เข้าร่วม
ของการประชุมด้านคนพิการ
ขององค์การสหประชาชาติที่สิงคโปร์
แล้วก็ได้เห็นถึง
ความพยายามที่รัฐสิงคโปร์ รัฐบาลสิ
มุ่งเน้นในการที่
จะให้คนเข้าถึงระบบการขนส่งสาธารณะ
อย่างเต็มที่ ซึ่งคุณต่อพงษ์
ผมคิดว่าเราทุกคน
จะกลายเป็นคนพิการ
ถ้าเรา ถ้าเรา
เชื่อว่าความลำบากของคนอื่นนี้
เป็นแค่เงื่อนไขของคนอื่น
ในการที่ก้าวข้ามปัญหาเหล่านี้ พนั
กรรมการ กสทช. เรารู้สึกว่า
เราได้มีกิจกรรมที่สำคัญ และขอบพระคุณมาก และ
ขอให้มีการประชุมที่เต็มได้ด้วยคุณภาพ ขอบคุณครับ
(คุณอิสรารัศมิ์) ขอบคุณมากค่ะ
สำหรับคำกล่าวเปิดนะคะ ลำดับต่อไป
เรามีผู้บรรยาย
ที่จะนำเสนอ
ในเรื่องของความสำคัญของการพัฒนาเทคโนโลยี
และนวัตกรรม รวมถึงความท้าทายในการ
นำระบบไปใช้จริงนะคะ
นะคะ ซึ่งในเรื่องของการทำให้
ระบบดิจิทัลนั้นครอบคลุมถึงทุกคนและทุกคนใช้งานได้
ที่จะทำให้
ประเทศไทยนั้นสามารถที่จะเป็นประเทศที่มี
Digital Inclusion หรือว่าดิจิทัลที่ทุกคน
เข้าถึงได้ ขอต้อนรับคุณต่อพงศ์ เสลานนท์ ค่ะ
Professor
ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน และท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
สวัสดีครับ เหตุผลที่ผมอยู่ที่น
ก็เพื่อจะเน้นย้ำ
ความสำคัญ
จะเน้นย้ำ
ถึงความสำคัญของดิจิทัล
ซึ่งมีผลอย่างยิ่ง
ต่อชีวิตของเรา
และความสำคัญของการลดช่องว่างของการเข้าถึง
ดิจิทัล อย่างที่ทุกท่านทราบดีว่า โลกของเรา
กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วและดิจิทัล
เป็นสิ่งที่มีความสำคัญต่อชีวิตประจำวันของเรามากขึ้น
เรื่อย ๆ เราใช้เรื่องของออนไลน์ ทั้งในการ
ทำธุรกรรมทางธนาคาร การซื้อของ การ Shoppin
รวมถึงการพบปะพูดคุยสื่อสารกับเพื่อน
และครอบครัว แต่น่าเสียด่าทุกคนไม่สามารถ
เข้าถึงโลกดิจิทัลได้
อย่างเต็มที่ มีหลายคน
ที่... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นคนพิการ ที่ถูกกีดกัน
เข้าถึงบริการต่าง ๆ ในโลกดิจิทัลเนื่องจาก
เขาไม่สามารถที่จะ
มี Digital ID หรือการระบุตัวตนในโลกด
นั่นหมายความว่ามีคนอีกจำนวนมาก
กำลังถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ในยุคสมัยแห่งดิจิทัลนี้
Digital ID หรือการระบุตัวตน
ทางดิจิทัลกำลังเป็นสิ่งที่แพร่หลายมากยิ่งขึ้นใน
ทั่วโลก ทำให้
มีประโยชน์ทั้งโดยทางตรงและทางอ้อม
และสังคม
Digital ID นั้น หรือการระบุตัวตนทางดิจิทัลนั้น
ทำให้เราเข้าถึงอุปกรณ์ทางดิจิทัลและ
สามารถที่จะเป็นช่องทาง
ในการพิสูจน์ตัวตน หรือแสดงตัวคน
ซึ่งจะช่วยให้เข้าถึงบริการ
ที่จำเป็นต่าง ๆ
และมีส่วนร่วมใน
เศรษฐกิจทางดิจิทัล
ไม่ว่าจะเป็นด้านการศึกษา การดูแลสุขภาพ
รวมถึงบริการหลักต่าง ๆ อื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการด
ก็ล้วนแล้วแต่จำเป็นต้องมี Digital ID
หรือการระบุตัวตนทางดิจิทัลทั้งสิ้น
และสิ่งนี้ยังช่วยในเรื่องของการเพิ่มความ
ปลอดภัยทางดิจิทัล ลดโอกาส
ล่อลวงหรือการถูก
ทำจรกรรมต่าง ๆ ทางดิจิทัล
และช่วยในเรื่องของการทีส่วนร่วม
ทางสังคม
มีหลายวิธี
ที่จะแสดงตัวตนทางดิจิทัล
แต่เราพบว่า
เมื่อมีการทำระบบที่เป็นการรวมศูนย์
ในการแสดงตัวตนทางดิจิทัลนั้น
ทำให้เกิดอุปสรรค เราจึงจำเป็นที่จะต้อง
ส่งเสริม ให้เกิด
กระจายการเข้าถึง ในประเทศไทยเองนั้น
เราเองเป็นลักษณะ
ของประเทศที่ทำงานในระบบดิจิทัลแบบ
semi centerize หรือว่ากึ่ง
รวมศูนย์ ดังนั้น ถ้าเรา
อยากที่จะพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนหลายล้านคน
ในประเทศของเรา
จึงเป็นเรื่องสำคัญที่เราจะต้อง
วางระบบในเรื่องนี้
และในเรื่องของการพัฒนา
สิ่งนี้ควรจะทำ
ให้ครอบคลุมถึงทุกคน
นโยบายในเรื่องของดิจิทัล รวมถึงกฎระเบียบ
ข้อกฎหมายต่าง ๆ
จำเป็นที่จะต้อง
ส่งเสริมการพัฒนาของเทคโนโลยีและการ
สร้างความร่วมมือ
ที่มีความหลากหลาย และร่วมมือกันในหลายภาคส่วน
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของภาค
การเงิน
เราพบว่า
มี
คนหลายสิบล้านคนที่
เข้าสู่ระบบของการระบุตัวตน หรือ
Digital ID รวมถึงบล็อกเชน
และเรื่องของเครือข่าย
ของการระบุตัวตน
ทางดิจิทัล
ซึ่งมีผล
ต่อการทำธุรกรรม การใช้บริการทางเงิน รวมถึง
Digital Wallet หรือกระเป๋าเงินดิจิทัลด้วย
คณะกรรมการเองนั้น ก็ตระหนักถึง
ความสำคัญ
ของการพัฒนาและส่งเสริม
ให้มี Platform หรือบริการ
ที่ส่งเสริมในเรื่องของ
การระบุตัวตนทางดิจิทัลแบบมีทางเลือกที่หลากหลาย
และเราเองนั้นมีหน้าที่ใหม่ ที่
จะส่งเสริมให้
ภาคของ Telecom นั้นได้
มีการส่งมอบบริการที่
เพิ่มคุณค่ามากยิ่งขึ้นในโลกดิจิทัล
ยิ่งไปกว่านั้น
NBTC เองนั้น
ยังได้
ร่วมมือในการควบคุม ดูแล
Platform ในเรื่องของการระบุตัวตนทางดิจิทัลที่หลาก
หลาย Platform เพื่อที่จะให้แน่ใจ
ว่า ความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ
และทำให้เรา
สามารถที่จะใช้ศักยภาพได้อย่างเต็มที่
ในการใช้บริการ
ด้านดิจิทัลต่าง ๆ
อย่างไรก็ตามก็ยังคงมีความท้าทายสำคัญหลายประการ
เกี่ยวกับเรื่องของการะบุตัวตนทางดิจิทัล อย่างเช่น
ความ
แน่นอน ความน่าเชื่อถือ
ความปลอดภัย และการเข้าถึง
ได้สำหรับทุกคน
รวมถึง
ผู้ที่มีข้อจำกัดต่าง ๆ เช่น
ผู้ที่ไม่มี
ไม่สามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้
หรือยังขาดทักษะจำเป็นพื้นฐาน
ในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล
คนพิการหรือผู้สูงอายุ
ซึ่ง
เป็นสิ่งสำคัญที่เราจะจัดเตรียมช่องทางในการเข้าถึง
เข้าถึงรวมถึงการฝึกอบรบที่
ครอบคลุมถึงความหลากหลายถึงผู้ใช้งาน เป็นการเสริมพลังให้แก่
คนพิการ
ให้สามารถจะดึงศักยภาพของตัวเองออกมาใช้ ในโลก
ดิจิทัลได้อย่างเต็มที่รวมถึงการระบุตัวตนทางดิจิทัลด้วย
อย่างไรก็ตามในการ
ตอบสนองต่อความท้าทายเหล่านี้
จำเป็นที่จะต้องมีความร่วมมืออย่างหลากหลาย
จะทำให้เกิดการเข้าถึงหรือระบบการเข้าถึง
ที่พัฒนาให้ครอบคลุม
กับทุกคน และทำให้การเข้าถึงของทุกคนนั้น เป็น
เรื่องปกติธรรมดา
สำหรับ Digital platform ต่าง ๆ
รัฐบาลจำเป็น
ที่จะต้องเป็นผู้นำ
และผู้ให้บริการด้านดิจิทัลต่าง ๆ
ควรที่จะคำนึงถึง
ประเด็นนี้ด้วย
ทั้งเรื่องของฟีเจอร์หรือ
คุณสมบัติสำหรับที่จะเข้าถึง
และทำให้ platform ของแต่ละ platform นั้นสามารถ
ที่จะเข้าถึงและใช้งานได้
เราสามารถที่จะร่วมมือ
กับหน่วยงานภาครัฐ ภาคธุรกิจ
รวมถึงผู้ให้บริการด้านเทคโนโลยี
เพื่อที่จะส่งเสริมการปฏิบัติ
ที่ครอบคลุมการตอบสนองความหลากหลาย ที่ไม่
ต้องถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ท่านผู้มีเกียรติ ท่านสุภาพสตรี
และสุภาพบุรุษครับผม อยากที่จะเรียกร้องให้
ทุกท่านได้ร่วมกันสนับสนุน
การพัฒนา
และการใช้ประโยชน์ในเรื่องการ
ระบุตัวตนทางดิจิทัลนี้ อย่างเต็มที่ เพื่อที่จะ
ไม่มีผู้ใดถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ผมหวังว่าในอนาคตอันใกล้นี้
ประเทศที่เข้าถึงได้
อย่างเต็มที่สำหรับทุกคน ขอบคุณครับ [เสียงปรบมือ]
[เสียงปรบมือ]
(คุณอิสรารัศมิ์) ขอบคุณคุณ
ที่ได้มาเน้นย้ำประเด็นเรื่องความสำคัญของ
การระบุตัวตนทางดิจิทัลและการเข้าถึงดิจิทัล
สำหรับทุกคน ต่อจากนี้ดิฉันขอ
เรียนเชิญ
ขอเรียนเชิญคุณต่อพงศ์ เสลานนท์
แล้วก็
ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมถ่ายรูป
ขอเรียนเชิญศาสตราจารย์
สรณ คุณต่อพงศ์
ดร.กิตติ คุณวันทนีย์
ดร.ชฎามาศ ดร.วิริยะ
ดร.นนท์ คุณวิทยุต
คุณสุภรธรรม
คุณพิทธิยา ร่วมกันถ่ายรูปในครั้งนี้
ขอบคุณค่ะ
ลำดับถัดไปจะเป็นการ
อธิปรายร่วมในหัวข้อว่า ใครที่ได้รับผลประโยชน์
จากดิจิทัล จากระบบดิจิทัล
และการช่วยเหลือของดิจิทัลนี้นะคะ
ก่อนที่จะเป็น
session ของ
การอภิปรายร่วม ดิฉันอยากจะขอเรียนเชิญทุกท่าน
ร่วมเยี่ยมชมนิทรรศการ อยู่ใน
Ground Halls อยู่ตรงโซนนิทรรศการ
คุณจะได้เรียน
รู้จักว่ามีหลายบูธ
มีในโซนนิทรรศการให้ร่วมเยี่ยมชมนะคะ
เราตระหนักถึงการที่จะทำให้
คนทุกคนสามารถที่จะเข้าถึงระบบ
สื่อสาธารณะได้ เราได้
ตั้งมาตรฐานการวัดว่า
การที่จะส่งเสริมแล้วก็การที่จะป้องกัน
สิทธิมนุษยชนสำหรับคนพิการนั้น
ในการเข้าถึง และการได้รับประโยชน์จากการ
สื่อโทรทัศน์ ในธุรกิจ
สื่อโทรทัศน์นั้นต้องทำอย่างไร รวมไปจนถึงการใช้
ล่ามภาษามือ การมี
สื่อบรรยายเสียง การมีสื่อบรรยายภาพ
เรามุ่งเน้นใน
การใช้หลักการที่จะให้คนทุกคนเข้าถึง โดยการใช้
Universal Design แล้วก็บริการเพื่อทุก ๆ คน
เรามุ่งเน้นในการ
แก้ไขปัญหาโดยการที่ทุกคน
สามารถเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียมแล้วก็เป็นธรรม
ดิฉันเห็นว่าเราน่าจะพร้อมในการ
เข้าสู่การอภิปรายกลุ่ม
แล้วนะคะ ซึ่งผู้ร่วมอภิปรายในวันนี้จะประกอบ
ไปด้วย ดร.นนท์ อัครประเสริฐกุล
ผู้เชี่ยวชาญด้าน...
ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเมือง
แล้วก็การใช้ดิจิทัล
ต่อจากนั้นเป็นคุณคุณวิทยุต บุนนาค
นายกสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศไทย
ขอเสียงปรบมือต้อนรับค่ะ และ
ดร.สุภรธรรม มงคลสวัสดิ์ เลขา
นิการทีมมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒ
สำหรับคนพิการ
ดิฉันจะเริ่มด้วยการแนะนำ
ผู้ร่วมอภิปรายสั้น ๆ ของแต่ละท่านนะคะ
ดร.นนท์ อัครประเสริฐกุล ผู้
เชี่ยวชาญด้านการส่งเสริม
การวางผังเมืองและการ
ทำ Smart City ท่านได้รับ
ปริญญาเอก ในมหาวิทยาลัยฮาเวิร์ด
ในสาขาวิชาปรัชญา
แล้วก็ปริญญาโทจากที่ MIT
แล้วก็
ปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยออซ์ฟอร์ด
ณ ปัจจุบันนี้ท่าน
ทำงานอยู่ในสำนักงาน DEPA นะคะ
ซึ่งในสำนักงาน
ของภาครัฐ แล้วก็เป็น
ผู้ให้ทุนในการที่จะ
กับ Start Up ต่าง ๆ ที่จะนำไปทำในเรื่องของ Smart
ซึ่งท่านได้ออกแบบ
ในการจัดฝึกอบรมให้กับ
บริษัทต่าง ๆ ในการทำเรื่อง
ของการก้าวข้ามผ่านด้วยการใช้ดิจิทัล
แล้วก็การสร้างศักยภาพด้วยการใช้ดิจิทัล
ต่าง ๆ
ต่อจากนั้นจะเป็นคุณวิทยุต
บุนนาค นายกสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศไทย
จบปริญญาจากมหาวิทยาลัยการาเนต
ในเรื่องการศึกษาของคนหูหนวกจากประเทศ
อเมริกา แล้วก็
ยังเป็นเลขาธิการของ
สมาพันธ์คนหูหนวก
และยังเป็น
แล้วก็ยังเป็นคณะกรรมการของรัฐสภา
เรื่องของคนพิการ แล้วท่านก็ได้
ส่งเสริม แล้วก็พิทักษ์สิทธิ์ในการ
มีภาษามือในระบบโทรทัศน์
อีกอ่านหนึ่งคือท่าน ดร.สุภรธรรม ซึ่งเป็น
เลขาธิการ มูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาคนพิการ
ในคนพิการ
ซึ่งท่านได้รับรางวัล
Paul Haris และยังเป็น
คณะกรรมการอีกหลาย ๆ คณะกรรมการ
ตัวอย่าง เช่น เป็นคณะกรรมการ เป็นที่
ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี แล้วก็ยังเป็น
แล้วก็ยังเป็นที่ปรึกษา
ให้กับกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคง
ของมนุษย์ นอกจากนั้นแล้วก็ยังเป็นคณะอนุกรรมการ
การส่งเสริมการมีส่วนร่วมใน
การสำหรับคนพิการในการเข้าถึงระบบ
สาธารณะของ กสทช. อีกด้วย
ดิฉันคิดว่าเราน่าจะ
พร้อมแล้ว แล้วก็อยากจะขอ เริ่มต้น
Session ตอนนี้เลยนะคะ
อยากจะขอสอบถามว่าตอนนี้มีเทคโนโลยีอะไร
ที่ท่านใช้อยู่แล้วก็อะไรที่ท่าน
ได้ใช้ในอดีต
ก็ขออรุณสวัสดิทุกท่านนะคะ และขอ
ต้อนรับทุกท่าน แล้วก็ขอขอบคุณ
NBCT ด้วยนะคะ
นอกจาก
นอกจากว่าที่บ้านผมนั้น ผมได้พยายาม
ที่จะมีวัสดุอุปกรณ์
เทคโนโลยีเข้ามาใช้ในบ้าน แล้วก็
สิ่งเหล่านั้นได้ช่วยชีวิตผมให้ง่ายขึ้น
ไม่ว่าจะเป็น
ซึ่งมันทำให้ผมสามารถที่จะใช้ชีวิต
ได้ง่ายขึ้น ซึ่ง Smart City นี้เป็นวาระที่สำคัญมาก
เพราะว่าอย่างน้อยที่สุด
เพราะว่าอย่างน้อยที่สุด คนที่มีความ
หลากหลายแล้วก็มีอัตลักษณ์ที่หลากหลาย
ใช้ สามารถที่จะใช้เทคโนโลยีได้อย่าง
ปลอดภัยแล้วก็เท่าเทียม ซึ่งผมคิดว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
ในการส่งเสริมให้เป็น Smart Cities
คุณอาจจะคิดว่า
การที่เป็น Smart City นั้นเราจะต้องใช้ AI เราจะต้องใช้
กล้องต่าง ๆ นานา
แต่จริง ๆ แล้ว เราสามารถที่จะ
ใช้ Smart City นี้
เป็นการให้บริการทางสุขภาพ เพื่อที่จะส่งเสริม
ให้ทุกคนได้มีการเข้าถึง
แล้วก็มีสุขภาพที่ดี
อย่างที่ 2 ก็คือการที่
ส่งเสริมให้มีสภาพแวดล้อมที่เป็น
Smart Envaloment
ตัวอย่างที่เห็นได้ชัด ก็คือคุณไม่สามารถที่จะ
หายใจเข้าด้วยอากาศบริสุทธิ์
เ้พราะฉะนั้น หรือแม้แต่อย่างเช่นการจัดการ
ระบบน้ำ มันก็เป็นสิ่ง
ที่จำเป็นว่า คนที่อยู่ในเมืองนั้น ได้
เข้าถึงในสิ่งเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นน้ำ
อาดาศบริสุทธิ์
คุณจะเห็นได้ว่าในประเทศไทยนี้เราค่อนข้างเสี่ยงกับ
ระบบอุบัติภัย ไม่ว่าจะเป็นน้ไท่วม
อุบัติภัยอื่น ๆ
เพราะฉะนั้นในการนำเทคโนโลยีเหล่านี้เข้ามาใช้ ในการนำ
นำดิจิทัลนี้เข้ามาใช้นี่ มันจะทำให้
ทุกคน ไม่ว่าจะมีอัตลักษณ์
แบบไหน ก็จำเป็นที่จะต้อง
เข้าถึงระบบดิจิทัลเหล่านั้นได้
ตัวอย่างเช่น เราก็
อยากจะให้ระบบขนส่งสาธารณะหรือ
รถยนต์ต่าง ๆ นี่ สามารถที่จะเข้าถึงได้ง่าย
แล้วก็มันก็จะลดอุบัติเหตุ แล้วก็
จะลดอุบัติเหตุของผู้ที่ใช้ถนนร่วมกันได้
แล้วก็ไหนจะรวมไปจนถึง
การที่จะแก๊สในการเติมรถ
ถ้าเราลดการใช้สิ่งเหล่านั้นได้ มันก็จะทำให้คนไม่ต้อง
สูดดมอากาศที่เป็นพิษเข้าไป
แต่อย่างไรแล้วนี่ เราก็ควรที่จะส่งเสริมให้ทุกคนนี่
สามารถที่จะมีทักษะ
ในการ มีทักษะในการ
เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง
แล้วก็มีสิทธิ์ที่เท่าเทียมกัน แล้วก็
ทำให้สังคมของเรานี่เป็นสังคมที่
smart city ผมได้พูดถึงแล้วว่า
เราได้มี
สร้าง Platform สำหรับภาคเศรษฐกิจ แล้วก็ทุกคน
สามารถเข้าถึงได้แล้วเราก็
แล้วเราก็ สิ่งเหล่านี้มันต้อง
อยู่กับคนที่มีความ Smart หรือเปล่า หรือใช้เทคโนโลยี
เป็นหรือเปล่า แต่อย่างไรก็ตามแล้ว
คนสามารถที่จะ คนทั่วไปสามารถที่จะเก่งเทคโนโลยี
ได้เพียงแค่การดูยูทูป
ผมรู้สึกอิจฉาคนสมัยนี้ว่าเขาไม่จำเป็น
จะต้องไปเรียนที่ต่างประเทศ ไม่จำเป็นจะต้องไปเรียนที่อังกฤษ หรืออเมริกา
เพราะว่าคุณสามารถเรียนรู้ผ่านเทคโนโลยีได้ ไม่ว่าจะเป็น
การเรียนรู้ผ่าน Tiktok เรียนรู้ผ่า
แล้วผมก็อยากจะอยู่ในประเทศไทย
แล้วก็เรียนความรู้จากต่างประเทศ เราก็อยากจะส่งเสริม
พลังงาน พลังการใช้ชีวิต
แบบนี้ เพราะว่า
ในการใช้พลังงาน
มันอาจจะเป็นเรื่องที่เราอาจจะต้องช่วยกันมากขึ้นและ
อย่างสุดท้าย ก็คือการให้มี
Smart Government หรือ
ดิจิทัลเข้าถึงได้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ต้องทำงานกันอย่างหนัก
ไม่ว่าจะเป็นการมี ID Card หรือว่าบัตรประชาชน
ที่เป็นแบบอิเล็กทรอนิกส์
จริง ๆ แล้วผมพึ่งได้เข้าไปทำ
ผมเพิ่งได้ไปทำบัตรประชาชนใหม่ ซึ่ง
ผมต้องไปที่นครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นบ้านเกิดของผม
แต่ถ้าสามารถที่จะทำผ่านดิจิทัลได้
ผมใช้เวลาแค่ 6 นาที ซึ่งเร็วมาก
เพราะว่าความรวดเร็ว
ความฉับไวนี้ เป็นความจำเป็นสำหรับยุคสมัยในปัจจุบัน
นอกจากนั้นแล้วผมก็อยากจะให้ระบบนั้นมันโปร่งใส
ซึ่ง... แล้วก็ง่ายสำหรับคนทุกคนในการ
เข้าไปถึง แล้วก็เข้าใช้บริการต่าง ๆ เหล่านี้
ถ้าเราไม่รู้แล้วก็ไม่สามารถที่จะเข้าถึง
ระบบเหล่านี้ได้ มันก็จะทำให้การใช้บริการนั้น
ยาวนานมากขึ้น
ท้ายที่สุด แล้วมันก็ ผมก็รู้สึกว่า
การเข้าถึงระบบดิจิทัลนี้ไม่จำเป็นที่จะต้อง
ระบุหรือว่าเฉพาะกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง มันจำเป็นที่จะต้อง
สำหรับทุกคน ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร แล้วก็
มีอัตลักษณ์อย่างไร คุณก็สามารถที่จะเข้าถึง...
คุณสามารถที่จะเข้าถึงระบบบริการของภาครัฐ
ได้ทุกวัน แล้วก็ทั้งสัปดาห์
แล้วก็นี่เป็นสิ่งที่เราจะอยู่
แล้วก็ทำงานใน Smart City ได้อย่างไร ขอบคุณคุณ ดร.
นนท์มากนะคะ แล้วก็เป็นประเด็น
ที่น่าสนใจมากที่ดร.นนท์ได้พูดถึง
ระบบ Smart Home ที่ ดร.นนท์ ได้ใช้ที่บ้าน
แล้วก็
ดิฉันเห็นด้วยว่าการที่จะ Connect หรือการเชื่อมโยง
กันนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญแล้วสำหรับดร.สุภรธรรม ล่ะคะ
ดร.สุภรธรรม ล่ะคะ (ดร.สุภรธรรม)
สวัสดีครับทุกท่าน ผมรู้สึกเป็นเกียรติมาก
แล้วก็ตื่นเต้นที่ได้มาร่วมการสนทนากัน
ในครั้งนี้ ทั้งผู้บรรยายทุกท่านและ
ท่านผู้ดำเนินรายการและทุกท่านที่อยู่ที่นี่
รวมถึงท่านที่มาจากมหาวิทยาลัยจากต่างประเทศด้วย
ที่มารวมกันที่ประเทศไทยครั้งนี้
เพื่อที่จะนำเสนอที่จะแลกเปลี่ยน
สำหรับผมในการนำเสนออาจจะไม่ได้ง่าย
เท่าไร แต่ว่าผมคิดว่าเป็นสิ่งที่
สำคัญมาก ๆ นะครับ
เมื่อที่พูดถึงโรงเรียนของเรา ของมหาไถที่พัทยานั้น
ตั้งแต่ 1988
ผมพบว่า
การทำงานอย่างต่อเนื่องของเรา ตั้งแต่
เริ่มต้นเป็นนักเรียน ตอนนั้นเรียนที่พัทยานะครับ
ผมเรียนเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ตอนที่โรงเรียน
เริ่มต้น ในปี 1987
ซึ่งมีการก่อตั้งโรงเรียน
โดยคุณพ่อเรย์ ตอนนั้นเป็นครั้งแรก
ของผมที่ได้มีโอกาส
ใช้คอมพิวเตอร์ เป็นโอกาสทำให้มีงานทำ
เพราะว่าผมเกิดมา
มีความพิการตั้งแต่กำเนิดแล้วเมื่อผม
ได้เรียนถึงระดับประถม
ตอนนั้นผมนึกไม่ออกเลย ว่า
จะทำอย่างไรได้บ้าง แต่ผมได้ยินว่า
มีโรงเรียนที่พัทยา
ที่เป็นโรงเรียนที่สอนคอมพิวเตอร์
ให้กับคนพิการ ผมจึงตัดสินใจ
สมัครเรียนเข้าไปเรียนที่โรงเรียนนั้น
ผมอยากจะขอแบ่งปัน
ประสบการณ์ว่า
ใน 1988 ที่ผมเรียนจบ แล้วผมเอง
ก็ได้มาเป็นครูผู้สอนที่
เกี่ยวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์
และก็เรื่องของได้เป็นอาจารย์ประจำชั้น
ที่สอนเกี่ยวกับความรู้พื้นฐาน เกี่ยวกับดิจิทัล แล้วก็
โอกาสที่เรียน
ผู้เข้าเรียนนั้นก็เป็นคนที่พิการและไม่พิการ
ผมรู้สึกภูมิใจมาก
ที่จะบอกกับทุกท่านว่านักเรียนที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย
ของเราที่มหาไถ่ พัทยานั้น จะมี
งานทำมีคุณภาพชีวิตที่ดี
i-CREATe ปี 2023 นั้น
มุ่งที่จะส่งเสริมสังคม
ที่ครอบคลุมถึงทุกคนและเป็นสังคมที่ยั่งยืน
ตอนที่ผมได้ยินดร.นนท์พูดถึง Smart City
ผมเองนั้นรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
และอยากจะอยู่ในเมืองอย่างนั้น
ที่ดร.นนท์พูดถึงแต่จะทำอย่างไร
ถ้าคนพิการไม่สามารถที่จะเข้าถึงระบบดิจิทัลได้
แม้จะอยู่ในนั้นชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร
ถ้าไม่สามารถที่จะเข้าถึงระบบดิจิทัลได้
ณ ปัจจุบันเราทราบดี
ว่าในโลกดิจิทัล มี
หลายอย่าง
ข้อมูล มีเรื่องของบริการ
ของภาครัฐและบริการต่าง ๆ ผมเองนั้นก็ได้ใช้บริการ
ของภาครัฐ ผมพยายามที่จะใช้บริการเหล่านั้น
และก็อยากที่จะเข้าใจว่ามีบริการอะไรบ้าง
เพื่อที่จะได้ตรวจดูด้วยว่าบริหารเหล่านั้น
เข้าถึงได้ไหมสำหรับคนพิการ
ผมเองก็พยายามที่จะส่งเสริมให้เพื่อน ๆ คนพิการ
ได้ทดลองใช้ และก็สะท้อน Feedback
สะท้อนควมคิดเห็นจากการใช้งานจริง
บางคนนะครับ ประมาณ 50 เปอร์เซ็นต์ ก็
สามารถที่จะใช้งานได้ ในอีก 50 เปอร์เซ็นต์ก็ไม่สามารถที่จะ
เข้าถึงและใช้งานบริการเหล่านี้ได้
ปัญหาก็มีในหลายปัจจัย อย่างเช่น ที่ท่านต่อพงษ์
เสลานนท์ ได้กล่าวถึงการระบุตัวตนทางดิจิทัลก็เป็น
อุปสรรคผมเองนั้น
ถ้าจะกล่าวถึงเรื่องของประสบการณ์
ที่เกี่ยวกับดิจิทัลหรือเทคโนโลยีนั้น ผมอยากจะกล่าว่า
ให้โอกาสผมในการมีงาน
ทำ แล้วก็ยังเป็นโอกาส
ให้กับคนพิการอีกหลาย ๆ คนที่จะมีงานทำ
แต่ก็ยังมีอีกหลายคนมาก ๆ ที่่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัว
หลายคน
แม้จบการศึกษาจากโรงเรียนแล้ว
ก็ยังกลับไปบ้านในต่างจังหวัดของตนเอง
บางคนสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้
แต่เขาบอกว่า
อาจารย์ นักเรียนเหล่านั้นจะเรียกผมว่าอาจารย์
อาจารย์ อารจารย์ครับ ผมเข้าอินเทอร์เน็ตได้ แต่
ได้เป็นบางเวลาเท่านั้น
เพราะว่าอินเทอร์เน็ตนั้นมี
ข้อจำกัด
ผมก็บอกนักเรียนว่าจริง ๆ ความรู้ทุกอย่าง
มันอยู่ในอินเทอร์เน็ตแล้ว ใช่ คือ ตอนนั้นโรงเรียนของ
เรามี Wi-Fi เราสามารถเข้าถึงได้ แต่
พอกลับไปต่างจังหวัด ต้องกลับไปซื้อซิมการ์ด และสามารถเข้าถึง
ได้แบบจำกัด เขาบอกว่า
ทำไมไม่เรียนจากอินเทอร์เน็ตล่ะ หลายทีบอกกับนักเรียน
นักเรียนบอกอยากเรียนครับ แต่ว่าเข้าอินเทอร์เน็ตได้
จำกัด สามารถที่จะดาวน์โหลดข้อมูลได้จำกัด
ฉะนั้น ผมอยากจะขอจบในรอบแรก
ว่าดิจิทัลนั้น
ให้โอกาสกับคนพิการ
แต่เราจำเป็นที่จะต้องให้คนพิการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้อย่างเต็มที่
เขาจะได้ใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ
เรื่องของการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ก็สำคัญนะครับ เรื่องของการใช้อินเทอร์เน็ตก็สำคัญ
ฉะนั้น ถ้าเราจะพูดถึงเมืองที่ยั่งยืน เมื่องที่เข้า
ถึงทุกคนจะต้องคำนึงถึงประเด็นเหล่านี้ด้วยครับ ขอบคุณครับ
[เสียงปรบมือ] (คุณอิสรารัศมิ์) ขอบคุณมากนะคะ
สำหรับเรื่องของความปลอดภัย แล้วก็เรื่องของอินเทอร์เน็ต
ที่ท่านได้กล่าวถึง
ใช่ เราอยากจะอยู่ร่วมกันใน Smart City และ
เราอยากที่จะให้ทุกคนเข้าถึงได้ ต่อไปขอเชิญคุณวิทยุต
(คุณวิทยุต) ครับ สวัสดีทุกท่านครับ
เมื่อสักครู่นี้ที่
อาจารย์ได้พูดภาษาอังกฤษล้วนครับ ก็ถือเป็นโอกาสอันดี
ซึ่งผมนี่ ก็เคยเรียนที่อเมริกา แต่ว่าถ้าผม
จะทำเป็นภาษามืออเมริกานี่ล่ามจะไม่เข้าใจ แต่ถ้าผมใช้ภาษามือ
สากล ล่ามก็ไม่เข้าใจได้เหมือนกันครับ ต้อง
ใช้ภาษามือไทย ซึ่งล่ามก็จะแปลพูดไทย
แล้วก็ให้ล่ามแปลไทยเป็นภาษาอังกฤษ
ซึ่งวิธีการทำงานนี่
ไม่แน่อาจจะมีอุปสรรค ผมก็จะพัฒนาต่อไปครับ
เกี่ยวกับประเด็นเทคโนโลยีที่ผมตอนเด็ก
ก็จะมีบริษัท
ชื่อ Commonno ซึ่งตอนนี้
อาจจะล่มไปแล้ว เป็นสี
คล้าย ๆ กับ LGBTQ สี
ฟ้า แดง ขาว เขียว แบบนั้นครับ ผมจำได้เป็นรุ้งแบบนั้น
เป็นบริษัท Common Noun ซึ่งเขาจะใช้เกี่ยวกับ
เทคโนโลยี เขาจะมีแผน่ Disk
ใหญ่ ๆ ที่ให้เสียบเข้าไปแล้วก็จะ
หมุน ๆ ขึ้นมา แล้วก็จะมีเป็นภาพ เป็นข้อความต่าง ๆ ขึ้นมา
ซึ่งผมสนใจมาก ผมชอบในเทคโนโลยีตัวนี้มากเลยครับ
ที่จะนำมาใช้ แล้วก็เห็น
บริษัท Apple ครับ ซึ่งเป็นบริษัทที่ราคาค่อนข้าง
แพงเลย จากนั้นก็มีการพัฒนามาจนถึง
วันนี้ ซึ่งผมก็ได้ใช้ Apple แล้ว ผมรู้สึกว่า
ช่วงเวลานี่หมุนไปเร็วมาก เทคโนโลยีต่าง ๆ นี่
สามารถพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งคนหูหนวกส่วนใหญ่
แล้วครับ ค่อนข้างช้า
เรารู้ไม่ทันในส่วนของข้อมูลเราไม่สามารถจับได้ คือ
จับได้ช้าครับ คือ ไม่รู้ข้อมูล แล้ว
ถ้าย้อนไปถึงปีที่ผมนี่ บินไปที่อเมริกา
สักตอนอายุ 16 ครับ ซึ่งก่อนหน้านั้น
ผมอยู่โรงเรียนประจำ
โรงเรียนสอนคนหูหนวกที่ชลบุรี ผมอยู่ที่ชลบุรี
นี่ประเด็นในของเทคโนโลยีในหัวผมนี่ไม่มี
เลย ซึ่งการเรียนวิชาสังคม
เรียนวิชาวิทยาศาสตร์ หรือว่าเรียนคณิตศาสตร์ เรียน
วิชาต่าง ๆ เหล่านี้ครับ วิชาเทคโนโลยีนี่
คอมพิวเตอร์ส่วนมากมีแต่พิมพ์ดีดครับ
พิมพ์เป็นคำ ๆ จากกระดาษ แล้วก็ Print ออกมา
ธรรมดา ในส่วนของเทคโนโลยีนี่ไม่มีเลย
ในช่วงเวลานั้น 16 ปีแรกของผม ผมก็เรียนคอ
บ้าง แล้วก็มีการสอนพิเศษนะครับ เป็นการจ่ายเงิน
เพื่อที่จะไปเรียนคอมพิวเตอร์เอง พอผมไปอยู่ที่อเมริกาครับ
ตอนอายุ 16 ผมครับ ได้เห็นว่า
โอ้โห ระบบ Email การใช้
การสื่อสารผ่าน Email
มันเป็นวิธีที่คนหูหนวกใช้ได้ง่ายมากเลย ในการ
พิมพ์ กด แล้วก็ส่งข้อมูล
แล้วก็รับข้อมูล การส่ง-รับข้อมูล เทคโนโลยีของเขานี่
เทคโนโลยีในหัวของผมได้เห็นแล้วว่าเราได้เห็น
โทรทัศน์ ก็จะมี Captioned
มีคำบรรยายแทนเสียง ผมก็ได้
เห็นว่า เอ้า ก็ได้มีเทคโนโลยีเหล่านี้ ซึ่งคนหูหนวก
ก็ตื่นเต้นมากเลย แต่ว่าตอนนั้นยังไม่มีจอล่ามนะครับ
ที่อเมริกา ส่วนมากเขาจะโฟกัสไปที่
Captions ครับ ในส่วนจอล่ามยังไม่มี
ผมก็ได้เห็นครับ ว่าอุปกรณ์การพิมพ์
โทรศัพท์ของเขานี่ที่เข้าถึงคนหูหนวกของเขานี่
เป็นใหญ่ ๆ เลย สีขาว ๆ มี
โบราณ แบบโบราณครับ ที่เป็นหูใหญ่ ๆ
แล้วก็วางอยู่ แล้วจะได้ยินเสียง ได้ยิน
เสียงในเคตนเครื่องตรงนั้น แล้วเครื่องนี่ก็จะขึ้นเป็นตัว
โน้ต เป็นตัวอักษร แล้วผมก็พิมพ์ ๆ
แล้วก็ส่งเสียงนั้นมันก็พิมพ์ แล้วก็ไปถึงฝั่งโน่น
ที่เขาจะมีอุปกรณ์เหมือนกัน สีขาว ๆ ใหญ่ ที่จะ
ตั้งวางอยู่มันก็จะเป็นการพิมพ์ครับแล้วก็เป็นตัวอักษร
ขึ้นมา แต่จะรู้ได้อย่างไรว่า
พิมพ์แล้วจบประโยคหรือยัง ฝั่งโน่นจะพิมพ์จบไหม
ก็จะต้องเป็นว่าท้ายคำนี่ จะต้องเป็นภาษาอังกฤษ 2 ตัว
คือ G กับ A ภาษาอังกฤษกับ G, A แปล
ว่า ถัดไปเป็นคุณ
Go คือ Go GH
ว่าอย่างไร เป็นไป-กลับแบบนั้นครับ GA
พอพิมพ์เสร็จแล้วก็พิมพ์กลับมา G, A สลับ
กัน ประโยคต่อไป แล้วนั่นล่ะครับ
แล้ววางหูต้องทำอย่างไร ต้องพิมพ์อย่างไร ก็ใช้
คำย่อเหมือนกัน SK ครับ
ซึ่งหมายความว่า Stop K แปลว่า
Key
ซึ่งก็รู้แล้วเป็นการหยุด วางหู
ซึ่งเทคโนโลยีนี่ ค่อนข้างล้ำหน้าเลย
ผมในตอนนั้นนี่รู้สึกว่าล้ำหน้ามากเลยครับ
ก็ผลัดเปลี่ยนมาครับ
พัฒนามาเรื่อย ๆ จนมาถึงโทรทัศน์ครับ
ก็จะมีอุปกรณ์ครับ ที่พ่วง
กับทีวี ตัวอุปกรณ์อันนี้ครับ เป็นตัว
อ่านโค้ด ที่จะส่งสัญญาณ
เข้ามาที่กล่องตัวนี้ครับ แล้วก็จะขึ้นมาตัวอักษรครับ
ซึ่งจะเป็นคำบรรยายแทนเสียง ว่าใคร
เป็นคนทำไม่ใช่กล่อง Automatic ที่
ฟังแล้วแปลเอง จะต้องมีคนที่เป็นคนพิมพ์ครับ
ก็คือฟังแล้วก็พิมพ์
ฟังแล้วก็พิมพ์ ส่งมา ซึ่งก็ล้ำหน้า
อีกแล้วครับ ในตอนนั้นนี่ สัก
ปี ผมอายุ 16 ตอนนี้ 50 ก็เมื่อ
ประมาณ 30-40 ปีที่แล้ว
ลำหน้ามากจริง ๆ ครับ ผมก็รู้สึกว่า
ที่ประเทศไทยควรจะต้องมี จะต้องมี
ก็คิดฝันไว้ว่าตอนจบแล้วกลับมาไทยจะทำให้ได้
ซึ่งวันนี้
มีทุกอย่างแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการบริการ
ผ่านโทรศัพท์ให้กับคนหูหนวก ไม่ใช่อุปกรณ์
ใหญ่ ๆ เหมือนแบบตอนนั้น แต่ตอนนี้เป็น
วิดีโอภาษามือ ซึ่งแปลสดเลย
ก็คือมีล่ามนั่งอยู่ คนหูหนวกก็จะแปลให้
แปลให้เป็นเสียงพูด ถ้าโทร. ไปที่ฝั่งคนหูดีล่ามก็จะแปลให้
พูดให้ ซึ่งเป็นแนวคิดที่อเมริกาซึ่งเขา
มีมานานแล้ว ที่อเมริกานี่ เขาจะใช้เป็น VDO Phone
เป็น Video Phone ที่มีอุปกรณ์
ตัวหนึ่งครับ แล้วมาเสียบกับทีวี
ซึ่งตัวนั้นนะครับ เป็นตัวคล้าย ๆ กับโทรศัพท์
นี่แหละครับ ที่จะต้องใช้อินเทอร์เน็ต
ต่อกับอินเทอร์เน็ตแล้วก็เป็นภาพ ซึ่ง
ก็จะขึ้นมาเป็นผ่านโทรทัศน์เห็นหน้าล่าม
คนหูหนวกก็ทำภาษามือ แต่กลุ่มคนหูหนวก
ที่ไม่รู้ภาษามือเขาจะทำอย่างไร เขาก็
ต้องใช้การพิมพ์ครับ ผ่านอินเทอร์เน็ตนี้ โดยแนวคิดนี่ของอเมริกา
นี่ก็มีของบริการและไทยตอนนี้ก็มีแล้ว
ซึ่งงบสนับสนุนได้จากกสทช.
NBTC สนับสนุนในการก่อตั้งศูนย์
การถ่ายทอดการสื่อสารของประเทศไทย ที่
มูลนิธิสากลเพื่อคนพิการที่รับผิดชอบในการทำ
ซึ่งเปิดโลกใหม่
ให้กับคนหูหนวกมาก ๆ เลยครับ คนหูหนวกนี่ เมื่อก่อนนี่
ในส่วนของการสื่อสารกับหูดีค่อนข้างที่จะลำบาก ต้อง
หาล่าม หากันจนเจอแล้วมา
นั่งคุยกัน โดยขอให้ล่ามโทรหาอีกคนหนึ่งให้หน่อย
ถ้าคนหูหนวกไม่มีล่ามอยู่ใกล้ ๆ เขาก็จะต้อง
ขอพ่อหรือแม่ พี่น้องคนในครอบครัวของเขา ให้
โทรศัพท์ติดต่ออีกคนหนึ่งให้หน่อยแล้วความอิสระ
ของคนหูหนวกก็ไม่มีเลย จะต้อง
พึ่งพาบุคคลหรือล่าม
หรือคนในครอบครัว พอตั้งศูนย์ TTRS
นี้ขึ้นนะครับ คนหูหนวกก็สามารถพึ่งพา
เทคโนโลยีได้ แล้วเราก็จะต้องใช้เทคโนโลยีนี้
ช่วยเปิดโอกาสในการสื่อสารให้กับคนภายนอก
ผ่านอินอินเทอร์เน็ตนี้ครับ
ในส่วนของทีวีครับ
ก็ได้มีจอล่ามครับ ที่อเมริกาไม่ค่อยมีจอล่าม
เป็นเรื่องโอกาสทางการศึกษา
ซึ่งคนหูหนวกที่อยู่ในโรงเรียนส่วนใหญ่แล้วครับ
เขาจบแล้ว เขาอ่าน
เขียนภาษาคนละระดับ ระดับยังอยู่...
ระดับยังไม่สูงครับ แล้วก็คนหูหนวกที่
เรียนจบเขาอยู่ในระดับที่สูงกว่า เขาอ่านอังกฤษได้ เขา
เขียนอังกฤษได้ เขาอ่านเองได้
เขาคำบรรยายแทนเสียงนี่ไม่เกี่ยว ในไทย
ส่วนใหญ่แล้ว คนหูหนวกนี่ จะใช้ภาษามือเป็นหลักเสียส่วนมาก
ส่วนที่อ่านเขียนไทยยังอ่อนแอ
อยู่ครับ แต่ในด้านของภาษา
ของเขา ภาษาที่ 1 ของเขาครับ เป็นภาษามือไทย
ซึ่งต่างประเทศของแต่ละประเทศ อย่างเช่น
ภาษามืออเมริกา ภาษามือไทย ภาษามือญี่ปุ่น
ภาษามือก็จะไม่เหมือนกันนะครับ ซึ่งคนหูหนวกไทยเขาเติบโต
มากับการใช้ภาษามือไทยเป็นภาษามือที่ 1 ของเขา เขาใช้
มาจนเคยชิน ทางสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศไทยนี่
จะต้องสนับสนุนทั้ง 2 ทาง ทั้งการ
ทำจอล่ามให้คนหูหนวกที่อ่อนแอในเรื่อง
ของภาษา ให้เข้าถึงในส่วนของภาษามือให้ได้
สำหรับกลุ่มหูหนวกที่ภาษาไทยดี เขาจะเลือก
การอ่าน Captioned มากกว่า
เราก็จะต้อง... หูหนวกที่ภาษาดี เมื่อย่างวันนี้
ที่มี Live Caption ข้างบน
ก็เท่ากับว่าคนหูหนวกมี 2 กลุ่ม แต่
ก็จะมีข้อจำกัดอยู่ค่อนข้างเยอะครับ
เช่น ล่ามยังไม่เพียงพอ ล่ามยังน้อย
หรือเรื่องของงบประมาณ หรือบางทีเรื่องของงบประมาณนี่
ไม่ยั่งยืน ก็จะมีปัญหา มีอุปสรรค
ในเรื่องของการต่อสัญญาปีต่อปีหรืองบประมาณ
ต่าง ๆ ควรที่อาจจะเป็นการต่อเนื่อง
ไม่มีการหยุดหรือ Stop
ในเรื่องของ Captions
ก็มีข้อจำกัดเหมือนกันครับ เรื่องงบประมาณ
ครับ ผู้ประกอบการทีวีนั้น
ไม่ไหวในส่วนของรายจ่าย ที่จะต้องจ่ายทุก ๆ รายการหรือทุก ๆ ชั่วโมง
ทั้งวัน ก็เป็นอุปสรรคในการเข้าถึง
คนหูหนวกก็ค่อนข้างที่จะมีข้อจำกัดเยอะ ไม่ใช่ว่าเราสบาย
นะครับ ยังต้องแก้อุปสรรคนี้กันต่อไป ซึ่งวันนี้
จะพูดถึงในเรื่องของโทรทัศน์และโทรคมนาคม
2 อย่างนี้ ซึ่งทั้ง 2 ท่าน ได้พูดเกี่ยวกับเรื่องกายภาพ
ไปแล้ว พูดถึงเรื่องของการ
ใช้ชีวิตที่บ้าน การใช้ชีวิต การเข้าห้องน้ำ
ตึก เข้าตึกอย่างไร ซึ่งในเรื่องของ Smart City
ในเรื่อง Smart City Smart City ตรงนี้ คนหูหนวก
เกี่ยวไหม ก็เกี่ยวนะครับ เช่นว่าเวลาเรา
เดินทาง คนหูหนวกเขาจะใช้สายตา
ในการมอง เนื่องจากเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
ถ้ามีเสียง ก็จะต้อง
ทำ Visual ครับ
ให้เห็น เช่น รถไฟฟ้า
เขาจะมีเสียงพูดใช่ไหมครับ ว่าถึงสถานีอะไรแล้ว
นั่นแหละครับ ต้องให้ได้ยินจากเสียง เปลี่ยนเป็น Visual ครับ
ให้เห็นชื่อสถานี
ซึ่งตอนนี้ก็มีการสัมมนา
สัมมนากับ CP ครับ แล้วก็รถไฟฟ้า
แห่งประเทศไทย
ที่อย่างเช่น พญาไทย ไปถึง
สุวรรณภูมิ ผมเห็นมีการเปลี่ยนแปลง
ค่อนข้างเยอะมากเลย เช่นว่ามีป้าย
บอกสถานี เกือบจะทุก ๆ 2-3
เมตรเลยนะ อย่างเช่นรถไฟฟ้า
วิ่งไป ก็ไม่ต้องดู
ป้ายในตัวรถแล้วครับ ดูภายนอกได้เลย
ก็เลยสามารถดูภายนอกแล้วเห็นป้ายครับ ว่าสถานีชื่อ
อะไร ประมาณ 2-3 เมตรก็จะเห็นอีก
อีก 2-3 เมตรเห็นอีกเรื่อย ๆ ซึ่งเป็นการช่วยให้คนหูหนวก
สามารถมองเห็นได้ก่อนถึงสถานี ซึ่งมันง่ายกว่าการ
ที่เราจะดูป้ายที่อยู่ในตัวรถ บางที
คนเยอะอาจจะแน่นมองไม่เห็นที่ป้าย ต้องมอง
ภายนอกรถ นั่นหมายความว่า เราต้องมีการออกแบบ
ที่ให้เห็นแทนนการได้ยิน
ก็มีอีกหลากหลายประเด็นเลยครับ ที่ทาง
กายภาพที่คนหูหนวกจะต้องพัฒนา อาจจะ
เป็นพิพิธภัณฑ์
การเข้าไป
ซื้อตั๋ว เข้าไปชม จะต้องมี
การให้หูฟังแล้วคนหูหนวกจะ
ฟังอย่างไร อันนี้ล่ะครับ เป็นเรื่อง
ปัญหาทางกายภาพ ปัญหาของการเข้าใจการให้บริการ
ทุก ๆ ส่วน ซึ่งคนหูหนวก หรือคนพิการทุกป
ได้เหมือนกันไม่ใช่จำกัดเฉพาะกลุ่มหรือคนที่มีการ
ได้ยินอย่างเดียว ต้องออกแบบให้
เป็นแบบว่าเพื่อคนทุก ๆ คนเข้าถึงได้
ตอนนี้ก็โอเคครับ ขอเพียงพอเท่านี้ ขอบคุณครับ
[เสียงปรบมือ]
(คุณอิสรารัศมิ์) ขอบคุณคุณวิทยุต สำหรับการ
ให้เห็นความสำคัญของการมีอินเทอร์เน็ต แล้วก็
เราจะเห็นแล้วว่า
อินเทอร์เน็ตเป็นสิ่งที่สำคัญ แล้วเราก็ใช้คอมพิวเตอร์มากขึ้น ทุกคน
ก็มีความรู้ด้านคอมพิวเตอร์มากขึ้น
ดิฉันก็ได้ใช้ Speech to text เหมือนกัน
เวลาขับรถ เพราะจะทำให้ดิฉัน
ไม่ต้องขับรถไปด้วย แล้วก็พิมพ์ข้อความไปด้วย
ดร.สุภรธรรม เป็น
ผู้สอนด้านคอมพิวเตอร์มาก่อน สำหรับ
ดิฉันอยากจะทราบว่าจากการ
ที่ได้เป็นผู้สอนคอมพิวเตอร์มาก่อน มีการพัฒนาอย่างไรใน
เรื่องคอมพิวเตอร์ขึ้นบ้าง (ดร.สุภรธรรม) ขอบคุณคุณอิสรารัศมิ์มากครับ
มันได้พัฒนาอย่างไรนั่นล่ะ
ครับ ผมก็อยากจะบอกว่า มันก็พัฒนา
มาได้ตามที่เราได้จินตนาการไว้ แต่อย่างไรก็ตาม
พอยิ่งพัฒนาขึ้นเท่าไร
มันก็ทำให้เราได้รับผลประโยชน์
ได้รับประโยชน์น้อยลง นั่นก็คือว่า
เมื่อพัฒนาขึ้นอย่างเต็มที่แล้ว
เทคโนโลยีนั้น ก็จะกลายเป็น
ก็จะกลายเป็นอุปสรรคสำหรับผู้ที่
อยู่ในกลุ่มที่
เพราะว่าเมื่อที่เราพูดถึงเรื่องการเข้าถึง
การเข้าถึงนั้น
จำเป็นที่จะต้องสร้างความเป็นธรรม การเท่าเทียมอย่าง
เป็นธรรม การเท่าเทียมอย่างเป็นธรรม
จะนำ
ความไม่เท่าเทียม จะนำไปสู่ความยากจน
แล้วก็จะนำไปสู่การมีช่องว่าง
ในสังคม ดังนั้น
การพัฒนาเทคโนโลยี
มันมีการพัฒนาอยู่ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วินาที แต่
การที่จะให้บริการ บริการเหล่านั้น
สำหรับคนทุกคน แล้วก็การ
สนับสนุนให้คนทุกคนได้ใช้เทคโนโลยีนั้น
เป็นเรื่องที่ช้ามา
เปรียบเทียบกับนวัตกรรมใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น
ซึ่งผมก็อยากจะเน้นประเด็นนี้
นั่นคือว่า
เมื่อไหร่ที่มีการพัฒนาขึ้น การไม่เท่าเทียมในการ
เข้าถึงก็จะมีมากขึ้นสำหรับคนทุกคน
ดังนั้นแล้วเราจะทำอย่างไร ให้ทุกคน
สามารถที่จะเข้าถึงได้
หลาย ๆ คนกล่าวว่าประเทศไทยนี้
มี
มีถนนที่ค่อนข้างที่จะ
ดี ถนนนั้นพาไปสู่
จังหวัด พาไปสู่ชุมชน
แต่อย่างไรก็ตามเมื่อมีการก่อสร้าง
สิ่งใหม่ ๆ เกิดขึ้น คุณภาพชีวิต
ของคนก็จะ
ง่ายขึ้น เราจะเห็นได้จากตัวอย่างใน
กรุงเทพฯ ในกรุงเทพฯ เมื่อไรก็ตามที่
มีรถไฟฟ้าใต้ดิน
รถไฟ หรือว่าระบบการขนส่งไปถึงที่ไหน
มันตัวเมืองก็จะขยายไป
สู่ที่นั้นอย่างรวดเร็ว แต่
ถ้าประชาชนไม่สามาถจะเข้าถึงสิ่งเหล่านั้นได้
มันก็จะกลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์
ผมก็อยากจะเปรียบเทียบว่า เมื่อที่เราพูดถึง
ระบบการก่อสร้าง
เช่น ถนน ไฟฟ้า น้ำประปา
และอินเทอร์เน็ตล่ะครับ
ผมได้ยินแล้วว่าอินเทอร์เน็ตนี่
เป็นส่วนหนึ่งของ Infarstrct
ของโครงสร้างพื้นฐาน
ทุกคนก็ควรที่จะ
เข้าถึงได้ด้วยราคาที่เป็นธรรม หรือแม้แต่
ฟรีเลยก็ตาม นั่นก็คือ
เป็นไอเดียของผม แล้วก็
เนื่องจากเรามีเวลาที่
ค่อนข้างที่จะจำกัด ผมก็อยากจะแบ่งปันความฝัน
หนึ่ง อย่างที่ผมได้กล่าวไปแล้วข้างต้น
ว่าผม
ผมได้จบการศึกษาจาก
โรงเรียนพระมหาไถ่ มูลนิธิพระมหาไถ่
เราพยายาม
ที่จะสร้าง
นวัตกรรมใหม่ ๆ เพื่อที่จะช่วย
เหลือคนตาบอดในหลาย ๆ ด้าน
ผมมีความสุขเป็นอย่างมาก
ที่ได้ยินว่า NBCT
คณะกรรมการ NBCT ได้
พูดถึงการยืนยันตัวตน
ตัวตนด้วยดิจิทัล
อย่างที่คุณต่อพงศ์ได้กล่าวว่า
ID 1 เครื่องโทรศัพท์
แล้วก็มี App เพียงหนึ่งเดียวสำหรับ
คนพิการ
ผมรู้สึกยินดีที่
ได้เห็นว่า
ท่านอธิบดีกรม
พัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ
ใช่ ภาครัฐได้พยายามเป็นอย่างยิ่งในการพัฒนา
แอปพลิเคชันบัตรคนพิการ
นั่นก็คือเป็น Apprication ที่
แสดงบัตรคนพิการ
แต่คนพิการเหล่านี้ แล้วก็ภาคเอกชน
หรือว่าองค์กรที่เกี่ยวข้องนี้จะใช้ประโยชน์
จาก Application นั่นได้อย่างไร
เพราะว่าเรามี...
ในประเทศไทยเรามีกฎหมาย
คุ้มครองผู้บริโภคหรือ PDPA
คุ้มครองข้อมูล
ใครเป็นเจ้าของข้อมูล
เหล่านั้น ผมอยากจะ
แบ่งปันความฝันนี้ว่าถ้าเรามี
Application หนึ่งเดียวที่
คนพิการ หรือว่าประชาชน
สามารถที่จะเป็นข้อมูลของเขาเองได้ แล้วก็สามารถ
แชร์ไปกับใครก็ได้ที่เขา
อยากจะแชร์ไปให้
ภายใต้มาตรฐานความปลอดภัยสากล
ด้วย
ความปลอดภัยทางข้อมูลทาง
ดิจิทัล Application นี้
จะเป็นบริการที่ครอบคลุมทั้งหมด
สำหรับคนพิการ เขาสามารถที่จะใช้บริการ
กับทางภาครัฐ เขาสามารถที่จะ
ใช้บริการทางภาคธุรกิจ เขาสามารถที่จะเรียนหนังสือ เขา
สามารถที่จะทำงานผ่านแอปพลิเคชันนี้
ช่วยคนพิการ ตัวอย่าง เช่น
แอปพลิเคชันนี้สามารถ
จะให้บริการ AI ซึ่ง AI นี้
แล้วก็
Learning Machine จะเรียนรู้
การใช้งานของผู้บริโภคหรือผู้ใช้ ตัวอย่างเช่น ผม
เป็นผู้พิการทางการเคลื่อนไหว ผมใช้
วีลแชร์ เมื่อผมเข้าไปใช้
แอปพลิเคชันนี้
การใช้
Application ก็จะปรับตัวให้เข้ากับ
การใช้งานของผม แอปพลิเคชันจะเรียนรู้
พฤติกรรมการใช้งานของผม เหมือนที่ Google
แอบส่องเราในทุกวันนี้
แต่ระบบนี้สามารถที่จะช่วยคนพิการ
ได้มาก
ในการใช้ แอปพลิเคชัน ซึ่ง AI นี้
หรือ IOT นี้สามารถที่จะ
เชื่อมโยงหากันได้ โดยผ่าน Application ตัวนี้
แล้วมันก็ยังจะเป็นแอปพลิเคชัน
ที่คนพิการสามารถขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน ซึ่งมันจะลิงก์
ไปหาคนกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องหรือ
เวลาที่เขาอยู่ในภัยพิบัติ
เขาก็สามารถที่จะ
แจ้งไปยังองค์กรที่เกี่ยวข้อง แล้วก็บอกว่าตอนนี้
คนพิการอยู่ที่ไหนด้วยแอปพลิเคชันนี้เราสามารถที่จะ
สร้างชุมชน เมื่อเรา
พูดถึงชุมชน เราสามารถ
ที่จะใช้หลาย ๆ อย่างที่จะใช้ชุมชนนนี้ได้
ตัวอย่าง
เช่น ครอบครัวหนึ่งในทางภาคเหนือ
ที่เป็นคนพิการ สามารถที่จะแบ่งปันไอเดีย
หรือว่าความรู้หรือว่าคนพิการอื่น ๆ ที่อยู่
ต่างถิ่นหรือสามารถที่จะขายสินค้า
สามารถที่จะขอคำปรึกษา สามารถที่จะสร้างชุมชน
แล้วก็อยู่ร่วมกัน
แล้วนี่ก็คือความฝันของผม
ที่อยากจะแบ่งปันกับทุกท่านแต่ผมก็อยาก
จะบอกว่า ผมทำงานในองค์กรเล็ก ๆ
แต่
ถ้าทุกคนในที่นี้เราทำงานร่วมกัน
ภาครัฐ ไม่ว่าจะเป็น
NGO หรือองค์กรระหว่างประเทศ
องค์กรภาคการศึกษา ทุก ๆ ภาคส่วน
ถ้าเราทำงานร่วมกัน เราสามารถที่ทำงานได้เร็วขึ้นและดีขึ้น ขอบคุณมากครับ
[เสียงปรบมือ]
ขอบคุณดร.สุภรธรรม
ดิฉันก็เห็นด้วยนะคะ ว่าเราทุกคนจำเป็นจะต้องทำงาน
ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ หรือว่าภาคเอกชน ในการ
สร้างชุมชนแล้วก็เป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่
มาก แล้วก็ดีมากในการมี Application ตัวนี้ ซึ่ง
คนพิการเองก็สามารถที่จะนำไปใช้
กับกลุ่มผู้สูงอายุได้ด้วยเช่นกัน
ซึ่งจะทำให้คนผู้สูงอายุนั้นเรียนรู้ที่จะใช้เทคโนโลยี
ด้วย ตามที่ท่านดร.สุภรธรรม
ได้กล่าวถึงแอปพลิเคชันนี้
ดิฉันอยากจะขอกลับมาที่ ดร.นนท์
ว่า
ในระยะเพียงสั้น ๆ นี้เราจะ
ได้รับผลประโยชน์อย่างไรจากเทคโนโลยีนี้
(ดร.นนท์) ผมคิดว่าสิ่งแรกเลยนะครับ
อย่างเช่น ตัวเองผมเองนั้นก็ใช้ Smart Technology หลายอย่าง
ผมเองก็คิดว่า
เราเองในฐานะที่เป็นคนที่ใช้อุปกรณ์เหล่านี้
เราก็ต้อง Smart ด้วย สิ่งหนึ่งที่ผมต้อง
คิดว่าเวลาที่เรา
ใช้อุปกรณ์หรือว่าทำสิ่งเหล่านี้
เราจะต้องมีสิ่งที่เราคำนึงถึงไว้
ก็คือหลายครั้งนี่ ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถใหช้เทคโนโลยี
ได้เป็นเรื่องของทักษะเป็นเรื่องสำคัญมากเช่นกัน
และนอกจากนี้ผมคิดว่า เรื่องของ
อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่เป็นอุปกรณ์ Smart Technology นั้น
มันทำมาเพื่ออะไร หลายครั้งนี่นะครับ
ก็มีคำถามที่เรามักจะถามกัน
ว่า เราควรจะใช้เทคโนโลยีเหล่านั้น
ในเมืองของเราไหม ก็จะถามเสมอว่าคุณจะใช้
เพื่ออะไรล่ะ เพราะว่าหลายครั้งนี่
พบว่าเวลาที่เราใช้เทคโนโลยี
บางอย่าง เราจำเป็นจะต้องใช้ไหม
หลายครั้งเป็นเทคโนโลยีที่ดี แต่เป็นเทคโนโลยี
ที่จำเป็นสำหรับเราเท่าไร คำถามแรกที่ผมมักจะถาม
หรือว่าเป็นประเด็นที่ผมจะคำนึงถึง ก็คือ
เราต้องถามตัวเราว่า ทำไม
เราจึงใช้เทคโนโลยีเหล่านั้น หลายพื้นที่เป็นพื้นที่ที่...
ไม่ได้เพียงแต่เรื่องงบประมาณนะครับ แต่เป็น
เรื่องของควาทันสมัยแต่ว่าต้องดูด้วยว่าผู้
ใช้งานนั้น ใช้งานได้ตามวัตถุประสงค์ที่
เหมาะสมหรือไม่ ทำให้ชีวิตเขาง่ายขึ้นสะดวกขึ้นหรือไม่
และเขาสามารถที่จะใช้ และทำให้ก่อผลผลิตที่มากขึ้นหรือไม่
เวลาเราพูดถึงเรื่อง
ของ Close Caption หรือเรื่องของ
การอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ
สำหรับคนพิการ หลายครั้ง คนก็จะถามว่า
เราสามารถที่จะทำเรื่องของ Close Captions
เป็นส่วนใช้ภาษาต่าง ๆ ซึ่งมันก็จะเป็นประโยชน์
กับคนอื่น ๆ ด้วย
แม้ว่าเราเองที่ไม่ได้มีความพิการ เราก็ได้ประโยชน์จาก Captions
หรือว่าเรื่องของสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้
ฉะนั้นถ้าเราคำนึงถึงวัตถุประสงค์
หรือเป้าหมายที่เราใช้สิ่งที่เป็นเทคโนโลยีเหล่านี้
เพื่ออะไร เราสามารถที่จะทำให้การตัดสินใจของเรานั้น
แม่นยำหรือมีประสิทธิภาพมากขึ้น อย่างที่
อาจารย์สุภรธรรมได้กล่าวถึงนะครับ ว่า
เราต้องทำงานร่วมกัน ร่วมมือกัน
ผมเองนั้น อยากจะพูดถึงว่า
ถ้าเกิดว่าเราพูดถึงเรื่อง
ของ สนามฟุตบอล หรือว่าบาสเก็ตบอล
คือ จะบอกว่าคนที่ถนัดเรื่องใด
เรื่องหนึ่ง เขาอาจจะไม่ได้ถนัดทุกเรื่อง
จะต้องมีการพัฒนาที่ดึงเอาศักยภาพหรือความถนัด
ของแต่ละคนมาประกอบกันอย่างเหมาะสม
ผมเองมาจากภาคธุรกิจ ผมอาจจะมีจุดแข็งอย่างหนึ่ง
ส่วนที่เราทำได้ดี แต่ว่า
เราต้องทำงานร่วมกับผู้อื่น ฉะนั้น มันไม่ได้เป็น
เพียงแต่เรื่องของการเข้าใจตลาด แต่ว่าเราเองจำเป็น
ที่จะต้องเข้าใจ และมีความรู้
ที่ครอบคลุม หลากหลาย มาพัฒนาร่วมกัน
ให้สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้พัฒนาขึ้น
วางคนในสิ่งที่เขาถนัดครับ ถ้าเราเป็นนักฟุตบอลที่ดี
ให้เขาเล่นฟุตบอลต่อไป ถ้าเขาเชี่ยวชาญบาสเกตบอลก็ให้เขาเล่นบาสเกตบอลต่อไป
สิ่งที่เราพยายามจะทำ ก็คือในเรื่องของ Smart City
เราจะพยายามให้เกิดความร่วมมือระหว่างภาครัฐภาค
เอกชน เราพยายามที่จะ
ให้เกิดความเข้าใจของ Deman
ก่อนนะครับ ว่าเรามีความต้องการอะไร แล้วก็มี
กรอบการทำงานเพื่อที่จะ
Scope เข้ามาให้ชัดเจน แล้วเราพยายามเชื่อมโยง
กับภาคเอกชน
ไม่ว่าจะเป็นภาคธุรกิจต่าง ๆ ที่จะเข้าใจตลาด แล้วก็
ก็พยายามสร้างความร่วมมือ
เพื่อที่จะช่วยให้โครงการ Smart City สามารถ
มีการพัฒนาที่ตอบสนองความต้องการและเป็นไปได้จริง
ในภาคธุรกิจหรือว่าภาครัฐเองนั้น
เมื่อหลายปีที่ผ่านมานี่ เรายังพบว่ายังมีความ
เข้าใจน้อย แต่ขณะนี้ก็มีความเข้าใจที่มากขึ้น
และแน่นอนครับ ภาครัฐนั้นไม่ได้ต้องการทำงานเพียงลำพัง
ก็ต้องการทำงานร่วมกัน
ประเด็นสุดท้ายที่ผมอยากจะกล่าวถึง ก็คือเป็นสิ่งสำคัญ
มาก จริง ๆ แล้วไม่ดีนะครับ
ที่เราจะ
ทำแบบ ทำงานแบบแยกกัน หรือว่าไม่ได้
มีการตัดสินใจจากสถิติข้อมูลหรือ
ในการตัดสินใจด้วยการคาดเดาหรือตามอารมณ์ อันนี้เป็นการตัดสินใจที่
ไม่ Smart เท่าไร สิ่งสำคัญ คือ เราจะต้องมีการเก็บรวบรวมข้อมูล
เพื่อจะได้มีการตัดสินใจที่ดียิ่งขึ้น
ผมเองคิดว่ามัน
เป็นสิ่งสำคัญนะครับ ที่
เราจะใช้ข้อมูล
ในการตัดสินใจ
และสิ่งนี้ควรจะเป็นสิ่งที่ขยาย
ให้มีการแพร่หลายมากขึ้น ในการนำเทคโนโลยีมารวบรวม
ข้อมูล จะได้รู้ว่าเราต้องการอะไร เรามีปัญหาอะไร
เรามีสิ่งใดที่เรารู้สึกว่าเราต้องการใช้มากยิ่งขึ้น
เราสามารถที่จะรวบรวมข้อมูล
ใช้การรวบรวมข้อมูลหรือการรวมข้อมูลเหล่านี้
จะช่วยในการตัดสินใจ ออกแบบให้ดียิ่งขึ้น
เราเรียกสิ่งนี้ว่าการออกแบบด้วย
ฐานข้อมูลเพื่อที่เราจะได้
สามารถนำเสนอสิ่งที่ต้องการจริง ๆ
ผมคิดว่าเราสามารถที่จะพัฒนาให้รวดเร็วได้ยิ่งขึ้น
ได้อีกนะครับ ก็คือ
ไม่เพียงแต่ที่เราจะพยายาม
พัฒนาไปเรื่อย ๆ แต่เราควรที่จะมีการ Disrupt หรือมีการ
ปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วครับ เพื่อตอบสนอง
เทคโนโลยีเหล่านี้ สามารถที่จะเป็นประโยชน์ต่อคนพิการ
และขณะเดียวกันสามารถที่จะขยายออกไปเพื่อเป็นประโยชน์
ถ้าเราเข้าใจ ลักษณะของเทคโนโลยีเหล่านี้
และเข้าใจวัตถุประสงค์อย่างชัดเจน ขอบคุณครับ
(คุณอิสรารัศมิ์) ค่ะ อย่างที่ ดร.นนท์บอกว่า
สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อคนพิการก็สามารถที่จะเป็นประโยชน์
กับคนทั่ว ๆ ไปได้เช่นเดียวกัน และควรที่
จะมีการสร้างความตระหนัก หรือว่าส่งเสริม
เรื่องของ Accesstive tchnology มากขึ้น
ไม่เพียงแต่เป็นประโยชน์ต่อคนพิการเท่านั้น แต่สามารถเป็นประโยชน์
กับคนทั่ว ๆ ไปด้วย ต่อไปคุณว้ทยุตนะคะ
(คุณวิทยุต) อย่างที่บอกว่า
คุณวิทยุตนั้น
ได้มีโอกาสแบ่งปัน
ในเรื่องของประเทศไทยเองก็มีการพัฒนา
เรื่องเทคโนโลยีสำหรับคนหูหนวกก้าวหน้าขึ้นมามากขึ้น
ดิฉันอยากจะขอสอบถามเกี่ยวกับโดยเฉพาะอย่างยิ่ง
คนหูหนวกนะคะ จะสามารถได้รับประโยชน์
จาก Assistive Technology เหล่านี้ได้อย่างไรบ้าง
พวกเรา
คนหูหนวกนะครับ ในวันนี้
มีคนหูหนวกนะครับ เราจะมีอุปกรณ์เพียบพร้อม
นะครับ เรื่องค่าใช้จ่ายนี่ เราพอรับผิดชอบไหว
ก็จะมีอยู่กลุ่มหนึ่ง แต่ว่าจะมีกลุ่มคนที่เป็นคนส่วนใหญ่นะครับ
ซึ่งยังมีข้อจำกัด ซึ่งเขาไม่สามารถแบกรับภาระ
ทั้งเรื่องอุปกรณ์เรื่องค่าใช้จ่าย
พวกค่าสาธารณูปโภค
ต่าง ๆ ค่าไฟค่าน้ำอะไรต่าง ๆ นี่เขาก็ยังรับผิดชอบไม่ไหว ซึ่ง
กลุ่มคนเหล่านี้เป็นกลุ่มคนที่เป็นส่วนใหญ่
คนที่เข้าถึงเทคโนโลยีได้นะครับ เขาก็สามารถ
ใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ แต่มันอยู่ที่
ภาครัฐ กสทช. จะกำหนด
กำหนดนะครับ Rate ต่าง ๆ
หรือว่าเกณฑ์ต่าง ๆ ว่าเขาน่ะจะสามารถใช้ประโยชน์
ได้อย่างไรบ้าง เช่น
นาทีหนึ่งนะครับ จะคิดเวลาเท่าไร ถ้า
คนหูดีใช้โทรศัพท์จะเสียค่าใช้จ่ายนาทีละเท่าไร แต่ถ้าคนหูหนวก
เขาใช้
ดิจิทัล เขาไม่ได้ใช้เสียง เขาใช้ดิจิทัล
นั่นหมายความว่าค่าใช้จ่ายนี่มันจะสูง
เขาจะใช้ Data
เช่น เขาจะส่งเป็นภาพ
เป็นภาพนะคะ ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว เพื่อใช้ในการ
สื่อสาร ซึ่งกลุ่มคนหูหนวกกลุ่มนี้นี่ไม่ได้รับ
โอกาสนะครับในการใช้
ประโยชน์นะคะ ผ่านภาพหรือผ่านวิดีโอ
เหตุผลเพราะว่าพวกเขานี่ใช้ภาษามือ
เขาจะต้องส่งเป็นภาพ ส่งเป็นวิดีโอ ถ้าเขาซื้อ
sim sim นี้นี่ อย่างเช่น
1 Mbps นะคะ แบบใช้ไม่จำกัดนะคะ หรือว่า 2 Mbps
โดยใช้ไม่จำกัด แบบนี้จะไหวไหม ก็ไม่ไหว
ถ้าใช้ความเร็ว 10 Mbps
มันก็พอใช้ได้ แต่ว่าค่าใช้จ่ายล่ะ เขาก็รับผิดชอบ
ค่าใช้จ่ายตรงนี้ไม่ไหว
เพราะฉะนั้น ภาครัฐ หรือหน่วยงานองค์กร
ต่าง ๆ นี่จะต้องมีการร่วมมือกันออกแบบให้
เหมาะสมให้กับคนทุกกลุ่ม กลุ่มนี้ใช้แบบไหน
กลุ่มนี้ใช้แบบนี้นะ ซึ่งคนทุกกลุ่มนี่
ก็สามารถที่จะใช้ประโยชน์ได้ ผมอยากเห็นไม่อยากเห็น
การแบ่งแยก
ผมอยากให้มองความเหมาะสม ความจำเป็น
นะคะ ในแต่ละกลุ่ม ค่ะ ก็คือเหมือนกับว่า
เราจะต้องดูว่า Data เราต้องใช้เท่าไรสำหรับกลุ่มนี้
จะใช้เท่าไร ให้จัดให้เหมาะสมกับทุกกลุ่ม
โดยที่เราจะมองถึงว่าในแต่ละประเทศ มันก็จะมี
คนนี่หลากหลายกลุ่ม คนหูหนวก
ก็เป็นหนึ่งในหลายกลุ่มนั้น คนหูหนวกนี่ ต้องการ Data
ที่เป็นภาพ เป็นวิดีโอเป็นส่วนใหญ่
เป็นดิจิทัลเป็นส่วนใหญ่ เพราะฉะนั้นเราต้องทำให้เข้าถึงให้ได้ก่อน
ซึ่งจะทำให้คุณภาพชีวิตเขาดีขึ้น
หลังจากนั้นนะครับ เรื่องของอุปกรณ์
เราจะต้องดูว่าอุปกรณ์นี่สามารถรับส่ง
ได้ดี จะต้องมีระบบที่จะส่งได้อย่าง Smooth ถ้าระบบ
ราคาถูก เขาก็ไม่สามารถที่จะ
บันทึกพวก LINE นะคะ
ใช่ไหม วิดีโอนี่บางทีข้อมูลนี่มันก็จะเต็ม
นะครับ เขาจะต้องเปลี่ยนมือถือหรือว่าจะต้องล้างข้อมูลในเครื่อง
ซึ่งคนหูหนวกนี่ ถ้าเขาซื้ออุปกรณ์ใหม่
เขาจะต้องจ่ายเพิ่ม เขาจะต้องมีเรื่องของ Data นะคะ การส่งข้อมูล
ค่อนข้างเยอะ เราจะต้องหาวิธีว่าจะต้องทำอย่างไร
ให้กลุ่มคนหูหนวก ใช้อุปกรณ์ให้เข้าถึงได้
เรื่องมือถือนะคะ
ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แล้วก็เรื่องของทีวี
ตอนนี้นะครับ ในความฝันของ
คนหูหนวกเรายังไปไม่ถึงฝันของเรานะครับ เราคุยกันว่า
เราสามารถที่จะแบ่งได้ไหม ว่าสถานีโทรทัศน์
สำหรับคนพิการ ก็คือมีการออกรายการทั้งวัน
สถานีโทรทัศน์ช่องนี้เลย แต่
ถามว่า ความเสมอภาค อยู่ตรงไหนครับ
ช่องทั่วไปนะครับ
คือ เขาก็ไม่สามารถเข้าถึงได้ ช่องทั่วไป ไม่มีล่าม ไม่มี Ca
ทั้งหมดนี่จะมาอยู่ในช่องใหม่ ช่องพิเศษสำหรับคนพิการ
แนวคิดของผู้ประกอบการโทรทัศน์
บางรายเขาก็คิดว่าอันนี้เป็นไอเดียที่ดีไหม คนหูหนวก
จะสามารถเข้าถึงได้ตลอดทั้งวัน 24 ชั่วโมง
แต่เรามองเรื่องของสิทธิขั้นพื้นฐานของ
คนหูหนวกน่ะ คิดว่าคนหูหนวกชอบไหม ผมคิดว่าเขาไม่ชอบ เขา
อยากเข้าถึงได้ทุกช่อง
Contect นะครับ แบบนี้ ช่องนี้มี Content แบบนี้
นะครับ แต่ละรายการแต่ละช่องมี Content
เขาสามารถเลือกดูได้หลากหลายแต่ไม่ใช่เอามาอยู่ในช่องเดียว
มันเป็นแนวคิดที่
ต้องพยายาม
ก็คืออยากให้ทำได้ทั้ง 2 อย่าง ก็คือมีความ
หลากหลาย มี Content ที่หลากหลาย แล้วก็ควรจะมี Content
ของคนพิการ ผมอยากได้ทั้ง 2 อย่างครับ
ไม่ใช่ว่าจะต้องตัด หรือว่าเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ผมคิดว่าต้องเปิด
โอกาสให้กว้างมากกว่านี้ครับ
ทุก ๆ วันนะครับ ผมเห็นคนหูหนวกส่วนใหญ่
เขาฝัน อยากจะเหมือนกับว่า
มีรถ มีบ้าน อยากจะมีรายได้ที่ดี อยาก
จะมีงานทำ
กลุ่มล่ามนะครับ เขาก็อยากมีความมั่นคงในอาชีพของเขา
ในระยะยาว แต่กลุ่มคนอื่น ๆ
ผมคิดว่าเขาก็มีความต้องการแต่ละบุคคล มีความฝัน
เหมือนกันล่ะ ทุกคนก็มีความฝันทั้งนั้น แต่
มันเป็นภาระของประเทศ คือหน่วยงานภาครัฐ
จะต้องคิดว่าจะทำอย่างไรให้คนทุกคนสามารถใช้ชีวิต
ได้อย่างมีความสุข ปราศจากอุปสรรค
ไม่ว่าจะเป็นคนพิการทางการเคลื่อนไหว เวลาผม
เดินทาง ตรงทางเท้า ผมจะเห็นเสาไฟ
ผมเห็นอุปกรณ์ที่มันกีดขวางนะครับ
มีสิ่งกีดขวาง ผมก็จะรู้สึกว่า
มันเป็นเรื่องใหญ่ที่เราจะต้องคิดถึงว่าจะทำ
อย่างไร ที่จะเอาเทคโนโลยีนะครับ
เอาเทคโนโลยีนี่มาช่วยในการออกแบบ
ในการวางผังเมือง ในการออกแบบให้คนเข้าถึงเทคโนโลยี
ออกแบบทุกอย่างเลยครับ เอาเทคโนโลยีมาช่วยนะครับ
ในการทำให้คนมีความรู้
ผมคิดว่ากรรมการทุก ๆ หน่วยงานนะคะ
มีคนพิการเข้าไปมีส่วนร่วมในคณะกรรมการทุกกลุ่มเลย
จะได้มีการพูดคุยแลกเปลี่ยนว่าประเด็นไหนที่คนพิการ
เติมเต็มนะครับ ถ้าเขามีปัญหา เราก็สามารถ
เข้าไปมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาได้ คนพิการควรจะเข้าไป
มีส่วนร่วมในทุกกลุ่ม ไม่ใช่ว่า
คนคนเดียวนะครับ คนพิการคนเดียวจะพูดแทนคนพิการทั้งหมด
ไม่ได้ ควรจะมีคนพิการทุกประเภทเข้าไปมีส่วนร่วม
เพราะเขาจะบอกปัญหาของเขาได้ดีที่สุดนะครับ ในอนาคตผม
ฝันว่าคนหูหนวกนี่
ปลายทางนะครับ หมายถึงอุโมงค์นะครับ
ปลายทางที่เป็นแสงสว่าง เป็นเรื่องของการพัฒนา ผมน่ะ
รอไม่ไหว อยากจะเห็นบทบาทของ
AI AI
เป็นตัวช่วยอะไรได้บ้างครับ
เช่น จับข้อความนะครับ แล้วก็สามารถที่จะ
แปลเป็นภาษามือนะครับ หรือว่าใช้มือถือนะครับ สแกนเป็นภาษามือ
คำนี้ แล้วก็จะโชว์ขึ้นมาเป็นภาษามือ
หรือว่าข้อความที่เป็นประโยค
นะครับ ก็จะมีภาษามือ เหมือนกับว่าเป็นภาษามือก็จะสามารถแปลเป็นประ
AI ผมเชื่อว่าสามารถทำได้
สามารถที่จะเหมือนกับว่าติดต่อนะครับ
ซิงก์นะคะ ข้อมูล
ต่าง ๆ เช่นคำนี้กับคำอื่น สามารถที่จะมา...
เหมือนกับเอาคำมาเรียงแล้วต่อเป็นประโยคได้ เพราะว่า
มันเป็นเรื่องของโครงสร้างที่ซ้ำซ้อม ซึ่งภาษา
ของคนหูหนวกนี่ก็จะมีโครงสร้างของภาษามือ
ภาษาพูดก็จะมีโครงสร้าง ไวยากรณ์
ของภาษาพูด เพราะฉะนั้นนี่ เรา
จะต้องทำภาษาตรงนี้นะครับ เหมือนกับว่าที่จะถอดความ
นะครับ ไม่ว่าจะเป็นภาษาอังกฤษนะคะ ก็จะสามารถทำ
Sub อังกฤษหรือภาษาไทย ก็สามารถทำออกมา
เป็นซับไทย บางทีนี่นี่ฟังเสียงออกมา
แล้วเราเหมือนกับว่าทำออกมาเป็นภาษามือตรงนี้ ตอนนี้ยังไม่มีเทคโนโลยี
นี้นะครับ เพราะฉะนั้น โครงสร้างนี่ค่อนข้างยาก
เราต้องใช้ความรู้สึก AI อาจจะต้องเรียนรู้
เกี่ยวกับเรื่องความรู้สึกเพิ่มให้มากขึ้น
เช่น ภาษามือ
ภาษามือน่ะจะเป็นภาพนะครับ อาจจะเป็นภาพ 4
หรือ 5 มิติ AI มันอาจจะตีความ
ไปอีกแบบหนึ่ง เพราะฉะนั้นนี่
เราจะต้องให้ AI ได้เรียนรู้นะครับ ว่าจะทำอย่างไรสามารถที่จะเปลี่ยนให้
ประโยคได้ซึ่งมันจะตรงกับภาษามือหรือถอดความให้ตรง
ตรงกับภาษามือ ผมคิดว่า AI มีบทบาท
สำคัญในอนาคตครับ
(คุณอิสรารัศมิ์) ได้เน้นประเด็นนี้ให้เราได้ทราบ ดิฉันคิดว่า
เราเหลือประมาณ 5-10 นาที ถ้าท่านใด ท่าน
วิทยากรท่านใดอยากจะเพิ่มเติมอะไร
เรามีคำถามจากท่านผู้เข้าร่วม
จากท่านแขกผู้มีเกียรตินะคะ
อาจารย์วิริยะ อยากจะร่วมแบ่งปันประเด็น
บางอย่าง ขอไมโครโฟนด้วยค่ะ
(อาจารย์วิริยะ)
สำหรับผมนะครับ สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ
การที่จะให้คอมพิวเตอร์
เครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับนักเรียนทุกคน แล้วก็มี
แพลตฟอร์มที่
มีสำหรับคุณครูทั้งหลาย
ได้สามารถที่จะแบ่งปัน
แบ่งปันบทเรียน แล้วก็นักเรียนสามารถ
ที่จะเลือกที่จะเข้าเรียน
แล้วก็นักเรียนสามารถที่เข้าถึงการศึกษาที่มีคุณภาพ
มีคุณภาพแล้วก็สูงขึ้น การศึกษาที่สูงขึ้น สูงขึ้น
ได้อย่างไรก็ตามคุณภาพของการศึกษาใน
ประเทศไทยได้ตกต่ำลงเป็นอย่างมาก
ในจาก 5 ปีที่ผ่านมา ผมอยากจะ
ขอให้ผมมีความหวังว่าอยากจะขอให้
ทางภาครัฐนี้ใช้ดิจิทัล
แล้วก็เทคโนโลยี
ในการ
ส่งเสริมความสามารถ
ของนักเรียน มันเป็นสิ่งที่ง่ายมากครับ คุณเพียงแค่
แจกคอมพิวเตอร์ให้กับนักเรียน
ทุกคน แล้วคุณก็จะมี Platform
ตัวหนึ่งสำหรับ สำหรับ
ทุกวิชา ทุกชั้นเรียน แล้วก็ขอให้
คุณครู
ไปสอนบน Platform นั้น แล้วนักเรียนสามารถที่จะเลือก
ได้ผมคิดว่าวิธีนี้จะช่วยเพิ่ม
คุณภาพการศึกษาของประเทศไทยได้
เร็วมากขึ้น ขอบคุณมากครับ (คุณอิสรารัศมิ์) ขอบคุณอาจารย์วิริยะมากค่ะ
(คุณอิสรารัศมิ์)
ดร.สุภรธรรมอยากจะเพิ่มเติมอะไรไหมคะ
ก่อนที่เราจะปิด
เรามีอีกท่านหนึ่งที่จะขอพูด
เพิ่มเติม
(ผู้เข้าร่วมประชุมชาย)
ได้พูดถึงระบบซิมการ์ดนะครับ
พอดีว่าอยากจะแชร์นิดหนึ่งว่า
Sim นี้นะครับ เพียงแค่ใช้อินเทอร์เน็ต
ขนาดแค่ 1 Mbps หรือ 2 Mbps ตรงนี้นะครับ
คือ มันจะเป็นอินเทอร์เน็ตที่ว่าหมดไวมากนะครับ
นะครับ ต่อให้เป็น GB ก็ตามเพราะว่า
ถ้าคุณใช้เน็ต
สูง คือ ในปัจจุบันนี่ถ้าใช้อินเทอร์เน็ตสูง
นะครับ ค่าใช้จ่ายรายเดือนก็แพงมากขึ้นใช่ไหมครับ เราจึง
อยากให้ทาง
กสทช. นี่ก็คือเพิ่ม
Mbps ไปนะครับ ประมาณสัก
4-15 Mb แต่อย่างไรก็ตาม
อินเทอร์เน็ตนี่มันไม่ใช่ตัวที่ว่า
ทำให้เน็ตแรงนะครับ ตัวที่ทำให้เน็ตแรงจริง ๆ
จะเป็น Smartphone หรือ Tablet ที่มี CPU
สูง ๆ อย่างเช่น ระบบ Exynose หรือระบบ
Snapdragon พวกนี้ ซึ่งถ้า
ระบบพวกนี้มันยิ่งสูงเท่าไร ความเร็ว
มันก็สูงตาม ส่วน Ram นี่จะเป็น
ในตัวผลักดันที่ทำให้เน็ตมันเร็วขึ้น
อย่าไปคิดว่าทำไมเน็ตเวลาเรา
เข้าแล้วมันหมุน ติ้ว ติ้ว ตลอด ไม่เกี่ยวกับระบบอินเทอร์เน็ตครับ เกี่ยวกับ
มือถือหรือ Tablet ที่คุณใช้เท่านั้น คุณใช้ CPU
ระบบอะไรนะครับ หรือคุณใช้ RAM เท่าไร
เวลาที่ไปซื้อ Smart Phone หรือ Tablet
นี่ คนขายก็บอกแค่ว่า ตัว Ram เท่านี้ ตัว Ram เท่
อินเทอร์เน็ตเท่านี้นะถึงจะแรง แต่ความจริงไม่ใช่เลยครับ
ความจริงก็คือว่าต้องดูที่ CPU เท่านั้น
ว่าคุณใช้ CPU ความเร็วแค่ไหน
นะครับ แล้วต่อให้เป็น 4G หรือ 5G นี้นะครับ
ความเร็วมันก็คงที่เหมือนเดิม
นะครับ ส่วนถ้าเกิดว่าอยาก
เก็บข้อมูลได้เยอะ ๆ ก็
ต้องใช้อย่างน้อยนะครับ เพราะปัจจุบันนี้นะครับ
นะครับ 32 GB 64 GB ตอนนี้ไม่ค่อยมีแล้ว
คือ แทบจะไม่ค่อยมีแล้ว คือ มีต่ำสุดแค่ 128
256 516
จนไปถึง 1 Telabtye
แล้วก็ Smartphone ปัจจุบันนี้นะครับ ใส่ได้ทั้ง
ซิมแบบ ซิมที่แบบหลัก ๆ แล้วก็ E-sim
ซึ่งจะเป็น Smart Phone รุ่นใหม่
ที่สามารถใช้ได้นะครับ ส่วนรุ่นเก่าก็เป็น Sim Tii
ทั่วไปนะครับ เพราะฉะนั้น อยากจะบอกว่า
ถ้าใช้
1 Mbps หรือว่า 2 Mbps
นะครับ แต่ว่าถ้าระบบ Smartphone คุณ
ใช้ CPU สูง มันก็สามารถเล่นเน็ต
ได้เร็วขึ้นนะครับ แล้วก็สามารถ
ใช้แบบรายเดือนโดยที่แบบว่าไม่ลดสปีดเลย
อันนั้นก็ทำให้ผู้พิการ ทั้ง
หูหนวก หรือว่าพิการทางสายตานะครับ
หรือทุกประเภทนี่ ก็สามารถเข้าถึงระบบอินเทอร์เน็ต
ได้ไวขึ้นครับ อันนี้อยากจะเสนอไว้เท่านี้ครับ
ขอบคุณมากครับ [ภาษาต่างประเทศ]
ดิฉันเหลือ 1 นาที สำหรับ
ท่านวิทยากรบนเวทีนะครับ
ผมก็อยากจะขอขอบคุณ NBCT
ที่ได้จัดงานนี้ขึ้น
แล้วก็ท่านผู้จัดงานอื่น ๆ แล้วก็ท่านผู้ร่วมสนับสนุน
i-CREATe ในความ
คิดของผม
ผมเป็นนักปฏิบัติ ผมไม่ใช่นักวิชาการ
ผมอยากจะขอ
เชิญทุกท่าน ทุกคนทำงาน
ร่วมกัน เพื่อที่จะสร้าง
นวัตกรรม เพื่อที่จะ
พัฒนานวัตกรรมที่ได้ถูกสร้าง
มาแล้วเพื่อที่จะมาเติมเต็ม
แล้วก็เพิ่มศักยกาย
ให้กับคนพิการ
ฮาร์ดแวร์ ตัวอย่างเช่น เครื่องโทรศัพท์
เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เหล่านี้สำคัญ
โครงสร้างพื้นฐานก็
ยิ่งสำคัญ
และบุคลากร ก็ยิ่งสำคัญ
กลุ่มคนที่พัฒนา
กลุ่มคนที่สอน กลุ่มคนที่ใช้
นั่นคือกลุ่มคนที่สำคัญที่สุด ถ้าเรามีอุปกรณ์
ที่ดี แต่เราไม่รู้ว่าเราใช้มันอย่างไร เรา
อาจจะขับมันไปชนกันกำแพงแล้วเราก็จะตาย
เพราะฉะนั้นก็อยากจะขอให้ทุกคนทำงานร่วมกัน ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณครับ ผมก็อยากจะกล่าว
เกี่ยวกับ AI
ผมก็อยากจะพูดถึง Chat gbt ที่มันได้
ออกมาใช้เมื่อปลายปีที่แล้ว
จริง ๆ แล้ว การใช้ AI นี้
จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการที่เราจะสื่อสาร
ผ่านทาง e mail สื่อสารผ่านทางการเขียนข้อความ
ซึ่ง AI นี้จะมีความสำคัญกับเรา
ตัวอย่างเช่น ผมสามารถจะใช้โทรศัพท์
นี้ในการใช้ AI ในการสรุปข้อมูลแล้วผมก็สามารถ
ส่งการสรุปบทสนทนาเหล่านี้สำหรับทุกคนได้
ภายใน 5 นาที ผมคิดว่านี่เป็น
สิ่งที่มีความสำคัญแล้วก็ประโยชน์ของ AI
ซึ่งอยากจะให้ทุกคนได้ใช้มัน ซึ่งมันจะ
ทำให้ชีวิตของเรามีการใช้ที่ง่ายขึ้น
(คุณอิสรารัศมิ์) คุณวิทยุตมีอะไรจะร่วมแบ่งปันไหมคะ
[ภาษาต่างประเทศ]
ฮัลโหล Test
เดี๋ยวย้อนนะครับ ขอพูดเรื่องของ...
ขอบคุณที่ช่วยแนะนำนะครับ
คนพิการ
อยากจะเข้าถึงโดยง่ายครับ ซึ่งเกี่ยวกับเรื่องของงบประมาณ
ที่เกี่ยวข้องกับ
คนพิการเขามี...
มากมายครับ ซึ่งจะเปลี่ยนชีวิต
คนพิการได้ แต่จะทำอย่า
แต่ส่วนใหญ่ก็จะเห็นไอเดียโดนปิดกั้น
ครับ หรือว่า
ในการนำเสนอมีการโดนตัด
มีไอเดียอยู่ครับ
ไอเดียเยอะมากเลย
เช่น อย่างสมาคมคนหูหนวก
ว่าจะต้องทำแพลตฟอร์ม
ทางการได้ยิน
ใช้ในการขอรับบริการการแปลภาษามือเป็น
ข้อความหรือเสียงเป็นข้อความหรือเสียงเป็นภาษามือ
คืองบ
ของกองทุนในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตคนพิการ
หรือ พก. เมื่อของบมาในปีแรก
ก็ยากมากเลยครับ จะต้องไปอธิบาย
ชี้แจงใช้เวลาค่อนข้างนาน
กว่าจะเข้าใจกันได้ ความต้องการของคนหูหนวก พอ
ได้งบประมาณมาแล้ว ก็เริ่ม
Prove ครับ คนหูหนวกชอบใช้บริการ
นี้ ในการใช้
ครั้งที่ 2 ที่ของบประมาณอีก
ก็เจอปัญหาเหมือนเดิมครับ จะต้องชี้แจงโครงการใช้เวลา
นานเลย กว่าจะเข้าใจ
และยอมรับ ใน 3 4 5 6 ปีมาแล้วครับ
ซึ่งผมไม่ต้องอธิบายเยอะ
ได้ไหม แบบเอาให้ไปเลย ให้ทำไปเลย
ถ้าสมาคมคนหูหนวกเห็นว่ามันมีประโยชน์
ก็ให้งบเขาไปเลย ไม่ต้องมีการสอบถามเยอะขนาดนั้น
เกณฑ์ของราชการค่อนข้างที่จะยุ่งยากครับ
มันทำให้คนพิการนี่ รู้สึกถึง
หมดแรงไอเดียก็จะรู้สึกว่าไม่อยาก
ทำแล้ว ที่คิดมานี่ ทิ้งไป รู้สึกเสียดายครับ
ที่มันจะอยู่ที่อำนาจของผู้
พิจารณา ว่าจะให้งบประมาณ หรือไม่ให้งบประมาณ
อันนี้อาจจะต้องปรับแนวคิดครับ
จะต้องมีการเสริมพลัง ให้ไปเลย ให้ทำไปเลย
ไม่ต้องถามว่าจะต้องอะไร 1 2 3 4 ให้ไปเลย
ซึ่งอันนี้ครับ ผมเห็นว่าทุก ๆ ประเทศเป็นเหมือนกัน
ทั่วโลก เงินเป็นของคนพิการ
ควรจะต้องได้โดยง่าย เข้าถึงได้สะดวก
ขอบคุณครับ
(คุณอิสรารัศมิ์) ขอบคุณทุกท่านมากนะคะ
เป็นที่น่าเสียใจว่าเวลาของเราได้หมดลงแล้ว
แต่ดิฉันก็จะอยากเน้นย้ำว่าความสำคัญของเทคโนโลยี
จะช่วยให้คนทุกคน
เข้าถึงการพัฒนา
ได้อย่างยั่งยืนแล้วก็การพัฒนา
Digital ID สำหรับทุกคนก็จะทำให้เรา
ได้เป็นสังคมแห่งดิจิทัล ดิฉันอยากจะขอขอบพระคุณ
ท่านผู้ร่วมอภิปรายทั้ง 3 ท่านแล้วก็ท่านผู้
ร่วมฟังในทุกท่าน
แล้วก็ขอขอบคุณที่ได้ร่วมแบ่งปันในครั้งนี้
ขอบพระคุณมากค่ะ
[เสียงปรบมือ]