เรียนท่าน
อธิการบดี
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีนะครับท่าน
ชีวิตแลกเปลี่ยนนะครับ
ผู้แทนมหาวิทยาลัยจาก 5 ภูมิภาคภูมิภาคนะครับ
ท่านรองปลัดกระทรวงท่านอธิบดี
กรมส่งเสริมพัฒนาชีวิตคนพิการ
ผู้บริหารกระทรวงพมนะครับ
คณาจารย์ของมหาวิทยาลัย
เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
แขกผู้มีเกียรติและสื่อมวลชนที่รักทุกท่านครับ
10 ตุลาคม 2560
ครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสไป
เยี่ยม
ที่
ปตทนะครับ
พบกับท่านอาจารย์สุวิทย์
บอกว่าวันนี้งานวันนี้เกิดขึ้นได้
จริงๆต้องขอบคุณงานในวันนั้น
แล้วก็ต้องขอขอบคุณท่านอาจารย์สุวิทย์ที่เป็น
บันดาลใจให้กับตัวผมในขณะนั้นเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่ๆ
ถึงวันนี้เกือบจะ 7 เดือน
พรุ่งนี้นะครับ
ก็จะครบ 7 เดือนพอดี
การที่ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง
ตามที่ได้
พบเห็นหลายสิ่งหลายอย่างถึงได้เข้าใจครับว่าวันนี้
การทำงานให้กับพี่น้องคนพิการนั้น
พิกัดไม่ได้ต้องการความสงสาร
ภาษาอังกฤษก็บอกว่าเขาไม่ได้ต้องการที่ไหน
คนพิการต้องการโอกาส
คนพิการ
ต้องการ
ศักยภาพที่จะทำให้เขาเหล่านั้น
อยู่ในสังคม
เกียรติและศักดิ์ศรีที่
เข้ากับคนพวกเราทุกๆคนไม่ได้ต่างอะไรกันไป
โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่ามกลาง
ปัญหาหลายอย่างที่เกิดขึ้นใน
โลกปัจจุบันและในประเทศไทยของเรา
เรื่อง
หนังสือการเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศที่
ปี 20
ปัญหาที่เรากำลังจะเจอใน
ระยะสั้น
ไม่ถึง 10 ปีจากนี้ไปก็คือปัญหา
ประชากร
มันจะลามมาจนถึงสถาบันการศึกษา
มหาวิทยาลัย
สถาบัน
ราชภัฏ
ราชมงคล
รวมไปถึงโอเคเช่าทั้งหลายและกลับอาชีวะเทคนิค
สารพัดช่าง
อีกในอนาคตอีกไม่นาน
จำนวนเด็กเกิดใหม่ที่มันน้อยลง
แล้วจะขี่เข้ามาในมหาวิทยาลัย
ก็จะลดลงไป
เมื่อสักครู่ผมได้มีโอกาสคุยกับท่านอาจารย์สุวิทย์
ได้พูดคุยกันถึงเทคโนโลยีต่างๆที่เกิดขึ้น
Mai
แล้วก็จะสงสัยว่าอีกหน่อย
มนุษย์ไปทำไม
AI มันทำได้หมดทุกอย่างอยู่แล้ว
มันก็จะลามไปถึงว่าพอคนเข้ามหาวิทยาลัยน้อย
คนทำงาน
มันก็จะน้อยลงไปน้อยลงไปอีกตรงกันข้าม
ผู้สูงอายุที่มากขึ้นมากขึ้นทุกวันทุกวัน
แล้วนัดวันนี้ด้วยแรงงานที่น้อยลงกำลังพลทำงานที่น้อยลงจำเป็นอย่างยิ่งครับพี่
ประเทศไทยของเราในระยะสั้น
ระยะทางนั้นเราจะต้องหา
กำลังแรงงานหรือว่าศักยภาพ
ผลิตภัณฑ์โปรดักทิวิตี้ของคนทุกๆคนที่อยู่ในสังคมไทย
วันนี้
อย่างที่ผมได้กลับไปเมื่อสักครู่ว่าคนพิการไม่ได้ต้องการความสงสารเขาต้องการ
อากาศ
เรากำลังจะหยิบยื่นโอกาส
แล้วก็จะทำให้พวกเขาเหล่านั้น
ทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณค่า
รายการที่จะมาผลักดัน
ทุกๆติ
ของสังคมไทย
ต้องบอกว่า
5 ครั้ง
จากเครือข่ายนะครับทั้งเครือข่ายมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะเป็น
ในภาคเหนือเป็นมช
ภาคอีสานมข
ภาคกลางของเรานะครับ
มีทั้ง
สวนดุสิตที่สุพรรณบ้านผมเอง
แล้วกลับกี่ครั้ง
เจ้าคุณทหารลาดกระบัง
แล้วก็
สงขลานครินทร์
แล้วก็ต้องขอบคุณครับเจ้าของสถานที่
ใหญ่เลยจุดเริ่มต้นของโครงการนี้ก็คือมจธ
เริ่มต้นกับ
เพราะว่าผมเองได้ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม
ปีที่แล้ว
กลับไปที่กระทรวงก็ได้เรียนท่านปลัด
รองปลัดวันนี้มากับเราวันนี้ท่านปลัดติดงานอยู่นะครับผมขอให้ท่านปลัดไปที่สำนักนายกประชุม
ท่านนายก
ก็มีท่านรองปลัดและอธิบดีมาผมบอกผมไม่รีบ
แปลว่า
ขอด่วน
สงกรานต์นี้
จะกลับ
โชคดีปรับครมครั้งล่าสุดมาผมยังเป็นรัฐมนตรีอยู่นะครับ
บอกว่า
ยังไงเสียโครงการนี้ต้องเกิด
ตอนที่ผมยังเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพม
ก็โชคดีว่ากลับกทมก่อนแล้วผมยังอยู่ก็เลยได้มีโอกาสมาพูดแทงข่าวเลยวันนี้
ก็ตอนแรกก็ลุ้นอยู่ว่าอยากจะเป็นรัฐมนตรีกับเขาอยู่หรือไม่
แต่วันนี้ครับ
เราได้มีโอกาสมา
เห็นแล้วมันทำได้จริง
แต่การที่จะทำ
โครงการลักษณะนี้ได้
ผู้บริหารของสถานศึกษาของมหาวิทยาลัยแต่ละมหาวิทยาลัย
ต้องเข้าใจถึงบริบทของการที่
เอาคนพิการเข้ามา
มาฝึกฝีมือคิว marquez
เข้าใจถึงวิถีชีวิตของคนพิการว่า
แต่ละย่างก้าวหรือว่าแต่ละเม็ดที่ออกมาจากบ้านเขานั้นมันคือความท้าทาย
บันทึกการผจญภัยที่
มันไปแล้วเนี่ย
เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
อารยสถาปัตย์ในกรุงเทพฯ
ในประเทศไทยในวันนี้
บางครั้งไม่ค่อยเชื่อคนพิการ
บางครั้งจะทำให้คนพิการไม่ต้องใช้กองทุนคนพิการอีกต่อไปไปใช้กองทุนฌาปนกิจ
and แปลว่า
ออกมาแล้ว
เสียชีวิตไปเลยก็มี
ทางลาดที่ฉันถึง 45 องศา
อารยสถาปัตย์ที่มันไม่ได้ตอบโจทย์ทั้งนั้นวันนี้เรากำลังจะมา
เชื้อเชิญ
สถาบันการศึกษา
วันนี้เราเริ่มต้นกันที่
อกหัก
ในอนาคตอันใกล้
ผมก็จะไปขอเซ็น MOU กับทางอบต
แล้วก็สธ
รายการที่จะขยายเครือข่ายของพวกเรา
เมื่อสักครู่
สุวิทย์บอกว่า 10 ปีที่ผ่านมา
ท่านดีคนพิการ
เข้า
ลม
400 คน
กลับแล้วก็ได้งานการทำไป
ผมก็มานั่งคิดว่า
มีแค่มหาวิทยาลัยเดียว
ในประเทศไทยของเรามีสถาบันที่มีคุณภาพ
พันนับหมื่นแท็ก
ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน
ถ้าอย่างเดียวทำได้ 400
1 แห่ง
จะทำได้สักเท่าไหร่
contact
สักเท่าไหร่
จำนวนพี่น้องคนพิการ 2 ล้านกว่าชีวิตในประเทศไทย
ความพิการมีดีกรีที่แตกต่างกันไป
ไอ้ดีกรีที่แตกต่างกันไปนั้น
ด้วย
เทคโนโลยี
พัฒนาการทั้งหลาย
มันกำลังจะทำให้เส้นแบ่งบางๆระหว่างความพิการหรือความไม่พิการนั้น
มันก็ค่อยๆลดน้อย
ขายลงไป
สักครู่ก็ได้เห็นการ
เสาร์อาทิตย์นะครับ
เทคโนโลยีหลายๆอย่าง
นี่คือสิ่งที่ผมต้องการจะเห็น
ว่าพี่น้องคนพิการนั้นได้ใช้เทคโนโลยีเหล่านี้แล้วก็มาพัฒนาคุณ
คุณภาพชีวิตของเขาเอง
แล้วก็มาพัฒนาสังคมไทย
แน่นอนวันนี้ในภาคเอกชนมีกฎหมาย
มากมายที่
เกี่ยวข้องกับคนพิการภายใต้พรบส่งเสริม
และพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการนะครับ
มาตรา 33 มาตรา 34 มาตรา 35
พอจะจำได้นี่ก็ผมเองก็ปาเข้าไป 7 เดือนพอดี
นะครับ
ได้องค์ความรู้ใหม่ต้องขอบคุณเพื่อนๆรัชกาลกระทรวงกมที่ทำได้
ทำให้ผมได้
เรียนรู้
หลายสิ่งหลายอย่างแล้วก็เอามาประยุกต์ใช้ร่วมกัน
วันนี้นะครับ
ต้องเปลี่ยนว่า
การที่เราจะมาส่งเสริมศักยภาพชีวิต
แล้วก็
คุณภาพชีวิตของพี่น้องคนพิการนั้นมันจะอยู่ภายใต้ร่ม
นโยบายของกระทรวงพม
เรามีนโยบายเรียกว่า 5 * 5
ฝ่าวิกฤตประชากร
นโยบายนำข้อเสนอนี้ได้ผ่านการเห็นชอบของคณะรัฐมนตรีแล้ว
ผมเองได้ไปนำเสนอต่อที่ประชุม
ของคณะกรรมาธิการของสหประชาชาติ
ว่าด้วยการ
พัฒนาแล้วก็เรื่องของประชากรเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา
โลกยอมรับในแผนนี้
ประกันแจ้งแก้ไขปัญหาวิกฤตประชากรที่มันจะกระทบกับทุกภาคส่วน
ภาคเอกชนภาครัฐ
เมื่อสักครู่ผมได้กล่าวไปว่าด้วยประชากรที่น้อยลง
คนก็จะเข้ามหาวิทยาลัยพี่น้อยลง
คนก็จะมาทำงานได้น้อยลง
ดังนั้นการที่มหาวิทยาลัยแห่งสถาบันการศึกษา Higher Education
ในประเทศไทยเริ่มที่จะเปิดตลาด
ไม่มีคนพิการเข้ามามากขึ้นในอนาคต
เด็กเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยน้อยลงแล้ว
เราจะใช้คนกลุ่มไหนเข้ามาเรียนได้อีก
คนพิการแน่นอนเป็นคนสำคัญ
พี่น้องคนสูงอายุ
จะต้องกลับเข้ามาเรียนใหม่ในอนาคตผมคิดว่าเราจะได้เห็น
นักศึกษานิสิตในมหาวิทยาลัย
พี่ไม่ใช่คนรุ่นใหม่
เด็กวัยรุ่นอายุสิบกว่า 20 ต้นๆอีกต่อไป
อีกหน่อยเราจะได้เห็นคนอายุ 50 มาอยู่ในมหาวิทยาลัย
คนอายุ 60 กว่ามาอยู่ในมหาวิทยาลัย
และที่สำคัญคนพิการ
เข้ามาอยู่ในมหาวิทยาลัย
นี่คือการที่เราจะต้องปรับเปลี่ยนไป
ตามสภาพบริบทของสังคมที่เกิดขึ้น
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์นั้น
เราพร้อม
พี่จะเป็นแรง
กับเพื่อนแล้วก็สนับสนุนการทำงานทุกๆอย่าง
ต้องบอกว่าลำพังกระทรวงคอมเราเอง
เราเปรียบเสมือนกาวนะครับ
ติดต่อคนนู้น
ติดต่อคนนี้
แล้วเราก็มาทากาวเชื่อมกันเหมือนอย่างวันนี้
เราเป็นกาวมาเชื่อม 6 มหาวิทยาลัยเหนือกลางอีสานใต้
ให้มาเชื่อมด้วยกันแล้วก็สร้างเป็นเครือข่ายแล้วก็มาพัฒนา
พัฒนาสังคม
แล้วก็มาพัฒนา
ความมั่นคงของมนุษย์ซึ่ง
มีอยู่หลายมิติเหลือเกิน
ผมต้องขอขอบคุณนะครับอาจารย์สุวิทย์
ขอขอบคุณมหาวิทยาลัย
36 แผ่นที่ได้ให้เกียรติมาร่วมกัน
นะครับในโครงการนี้
แล้วก็หวังเป็นอย่างยิ่งครับว่าในอนาคตอันใกล้
ทั้ง 6 มหาวิทยาลัยนี้จะ
เหมือนโหน่ง
แล้วก็ขยายความของ
สงกรานต์ของเรา
ไปตามมหาวิทยาลัยต่างๆในแต่ละภูมิภาค
แล้วส่งผลให้พี่น้องคนพิการ
ได้ไม่ต้องจากบ้านจากถิ่นฐานมาทำงานในกรุงเทพฯ
อยู่เหนือก็ทำงานภาคเหนือ
อยู่อีสานก็ทำงานภาคอีสาน
ภาคใต้ก็ทำงานภาคใต้หรือแม้แต่ภาคตะวันออก
แล้วเราจะได้มีโอกาสมาเห็น
การพัฒนาสังคม
ได้เห็นความมั่นคงของชีวิต
สองพี่น้องคนไทยทั้ง 66 ล้านคน
ไม่ว่าจะเพศใด
ไม่ว่าจะอายุเท่าใด
ไม่ว่าจะสถานะภาพใด
เป็นกำลังใจให้กับผู้ปฏิบัติงานทุกๆคนนะครับ
แล้วก็ขอขอบคุณทั้ง 6 มหาวิทยาลัยอีกครั้งหนึ่งนะครับใน
โครงการการ
ขยายผลเครือข่ายอุดมศึกษาเพื่อการพัฒนาศักยภาพคนพิการ
การประกอบอาชีพผ่านโมเดลการฝึกอบรม
งานคนพิการ
ชื่อโครงการยาวมาก
ชอบเป็นสิ่งเดียวที่ผมต้องอ่านในนี้นะครับเพราะว่า
คนอื่นเนี่ยรู้แต่
ชื่อโครงการยาวมากจำไม่ได้
นะครับ
แล้วก็จะส่งพร้อมครับโดยกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ
เรามีกองทุน
ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการอยู่
รถเยอะมาก
ฉะนั้น
ขอมาเลยครับ
ผมไม่ได้ขออภัยนะครับท่านอธิบดีอยู่นี่เดี๋ยวผมไปขอท่านอธิบดีให้เอง
ลักหลับอยากทำอะไร
กลับหอมา
ทางเรามี
แล้วก็ไม่ใช่ตังค์ของเราด้วยเป็นตังค์ของภาคเอกชนจ่ายมาเข้ากองทุนฉะนั้นเรื่องตังค์เรื่องเล็กครับ
ไม่ใช่ตังค์ผมใช้เลย
แล้วก็โครงการต่างๆเหล่านี้
เราจะได้เห็น
คนพิการ
ที่ไม่ได้ต้องการความสงสาร
กำลังจะหยิบยื่นโอกาสให้กับพวกเขาเหล่านั้น
แล้วก็หวังเป็นอย่างยิ่งครับสังคมไทยจากนี้ไปเราเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
ไม่ว่าจะอายุใด
Baby boomer Gen X Gen Y gen c
จะเอาฟ้าเดินไปด้วยกันกลับ
และทุกๆสถานะ
โดยที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง