พี่ฝึกวันค่ะตรงคงต้องติดตามแนวทางการอพยพคนไทยออกมาจากอิสราเอล
ประเทศไทยนี่ก็หลายรอบทยอยมาแล้วนะล่าสุดเมื่อช่วงสายที่ผ่านมาก็เป็นรถที่ 3
แล้วเดี๋ยววันพรุ่งนี้ก็จะเป็นอีกรอบนึงซึ่งมีผู้ที่แจ้ง
ความประสงค์จะเดินทางกลับไทยหนูนี่ยอดหนี้ล่าสุด
70 กว่าแล้วใช่ไหมหนูก็เรื่อยๆ
หลายคนก็บอกขอกลับมาประเทศไทยมาตั้งหลักก่อนหลังจากนั้นจะ
อนาคตจะกลับไปทำงานหรือจะไม่กลับแล้วก็อีกเรื่องนึงนะสัญญายังไม่ครบแต่ไม่เป็นไร
เดี๋ยวมาขอความช่วยเหลือจากกระทรวงแรงงานเอาครอบครัวตอนนี้ก็เป็นห่วงกันมากเพราะฉะนั้นไปดูที่โรงพัก
ล่าสุดก็คือเมื่อช่วงสายที่ผ่านมานะครับคนไทยที่กลับมาจากอิสราเอลเนี่ยอีก 9
คนนะครับถึงประเทศไทยแล้วบรรยากาศเมื่อช่วงสายก็
ทั้งครอบครัวนะที่เฝ้ารอด้วยความเป็นห่วง
น้ำปลาพริกดึกๆหลายคนเนี่ยก็
อยากจะให้กลับมาสู่อ้อมกอดของครอบครัวก่อนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ยังมีตัวอย่างนะ
ที่วันนี้เนี่ยเป็นแรงงานไทยกลับมาจากอิสราเอลเขาเปิดใจว่าก็ดีใจมาก
ที่ได้กลับมาเอาลองฟังแล้วอย่างเช่นคุณวีรยุทธ
กับเรานะครับ
ลองดูนะ
ก็ดีใจครับที่ได้กลับได้กลับเร็วและกลับนะครับ
ให้พยายามติดต่อท่าทางการเขาไม่ติดต่อไป
ไอ้ให้เรา
ตามตลอด
เผื่อทีมันเร็วขึ้นเพราะว่าเขาก็ไม่รู้ว่า
เราจะได้กลับไหมแล้วก็
มันมีคนตกค้างอีกไหม
บางทีเขาติดตามไปแล้ว
เบอร์โทรเรา
คนคน
คนประสานงานมันน้อย
เราเราก็ต้อง
โทรไปเรื่อยๆ
ความรู้สึกนะ
ของคุณวีรยุทธปัญญาประชุมนะครับก็บอกว่าดีใจครับ
จะได้กลับมาสู่ประเทศไทยพร้อมกับเพื่อนแรงงานไทยรวมทั้งหมด
90 คนในวันนี้
ดีใจมากที่หนึ่งคือตัวเองรอดชีวิตมาได้เพราะตัวเองเนี่ย
เจอกับ
เหตุการณ์ระเบิดตกลงมาที่สวนที่เขาทำงานอยู่เลยนะนึกว่าทำให้ตัวเขาเนี่ย
เกลียดมากๆแล้วที่น่าเศร้าก็คือเพื่อนร่วมงานก็เสียชีวิตไป 1 ราย
บาดเจ็บ 1 รายนะครับ
คุณประยุทธ์เองบอกว่าตอนเกิดเหตุแล้วก็รู้แหละว่ามันเสี่ยง
จากตอนนั้นนายจ้างก็สั่งให้ไปทำงาน
ถึงแม้จะเป็น
สถานการณ์สู้รบ
ก็ต้องไปทำงานเหมือนเดิมหลายคนเจอแบบนี้นะที่บอกว่าจะไม่ไปเลยช่างก็ขอร้องไม่มี
ผลผลิตก็จำเป็นต้องออกไปก็ไม่มีทางเลือกก็ต้องไปตามที่นายจ้างบอกนะครับปรากฏว่าระหว่างนั้นคุณวิบอกว่า
ได้ยินเสียงไซเรนมาเลย
เสียงไซเรนเตือนมา 1 ครั้ง
ปีนี้พอ
ครั้งที่ 2 อีกรอบนึงเนี่ย
ผ่านไปแค่ 2 วินาทีเบิกลงเลยฮะ
ระเบิดลงเสร็จเขาหันไปเห็นเพื่อนที่อยู่ห่างกันแค่ 10 เมตร
เสียชีวิตต่อหน้าเขา
ซึ่งเขาก็ตกใจมากตัวเองก็ไม่รู้จะทำยังไงก็พยายามหนีตายหมอบคลาน
เท่าที่จะทำได้แล้วก็ได้รับความช่วยเหลือในเวลาต่อมา
แล้วคุณวีรยุทธก็พูดถึงเสียงสะท้อนที่บางส่วนมองว่า
แรงงานก็รู้อยู่แล้วว่าไปอิสราเอลมาเป็นพื้นที่สู้รบเป็นพื้นที่เสี่ยงแล้วจะไปทำไม
คนที่พูดแบบนี้เหมือนกันหลายปีที่ผ่านมา
ต่อเนื่องทำไมถึงไปกัน
ได้ยินอะไรแบบนี้มาเนี่ยโอ้โหเขาบอกว่าคือ
บางทีเนี่ย
การทำมาหากินมันไม่ได้เลือกได้นะ
ถ้ารู้ว่าอันตรายไปทำไม
มันยังไงล่ะมันก็ต้องมันก็ต้องสู้
ครอบครัว
การทำมาหากิน
คนคนรวยเขาก็ไม่รู้หรอกคนรวยเขาก็
พูดไปเรื่อย
กับสถานการณ์วันนี้
คนคนจนอย่างเรา
หาเช้ากินค่ำมันก็
มันอันตรายขนาดไหน
ต้องอยู่ใกล้ๆกับเรา
คนมีอยู่แล้ว
ไม่ไปก็ได้
โรงเรียน
ไม่งั้นก็อยู่ไม่ได้
บอกคนทีเนี่ยคนรวยไม่เข้าใจหรอก
ต้องทำมาหากินต้องมีรายได้มันก็ไม่มีทางเลือกมากนักเพราะฉะนั้นหลายคนก็เลยจำเป็นต้องไปเสี่ยงแบบนี้
วีรยุทธบอกแล้วครับว่า
วันนี้พี่กลับมาพร้อมเขาทั้งหมดเนี่ยคือตัวเล็กก็คือ 90 คนกูประชุมกับแบงค์เป็นชาย
18 หญิง 2
การเดินทางรถนี้ตั้งแต่ช่วงสายที่ผ่านมามีผู้บาดเจ็บรวมอยู่ด้วย 2 คนนะคะ
2 คนที่บาดเจ็บแล้วกลับมาเมื่อช่วงสายคนนึงบาดเจ็บบริเวณขาก็คืออาการขาอักเสบเพราะว่าโดนสะเก็ดระเบิด
ส่วนอีกคนนึงบาดเจ็บที่ข้อมือ
พอมาถึงแน่นอนครับเจ้าหน้าที่ก็ผ่านแรงงานที่ได้รับบาดเจ็บ
ให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจรักษาในเบื้องต้น
ปรากฏภาพรวมก็ถือว่าอาการดีสามารถเดินทางกลับภูมิลำเนาได้เลยนะครับ
ประเมินสุขภาพจิตของแรงงานทั้งหมดด้วยก็ไม่ได้พบว่ามีใครมีปัญหาแต่อย่างใด
จากนั้นก็
รถบัสออกจากสนามบินอู่ตะเภานะจากอู่ตะเภาไปที่โรงแรมเอสซีปาร์ค
กรุงเทพฯแล้วก็จะส่งแต่ละคนกลับสู่ภูมิลำเนาต่อไปนะ
พูดถึงเรื่องจำนวนรอสัมภาษณ์หลายคนนะเพราะบางคนบอกว่า
อยู่เมืองไทยหาเงินได้วันละ 300 บาทเอาไปส่งกลับบ้านได้เดือนละ 50,000 บาท
ความหวังเดียวของเขาแต่ก็แลกมาด้วยความเสี่ยงเขาจำเป็นต้องทำ
รอดูกันแล้วแหละมันจะเป็นยังไงล่ะคนบอกอยากให้กลับมาก่อนและ
ครอบครัวคือคนที่โอ๋เฝ้ารอกันมากที่สุดแต่ครอบครัวไม่ได้หลับได้นอนนะครับ
เฝ้ารอคอย Video Call หากันนี้กลุ่มแรกที่เดินทางมาถึงสนามบินอู่ตะเภาเจ้าหน้าที่ก็มีการจัด
สถานที่ไว้ที่โรงแรมเอสซีปาร์คหลายครอบครัวมาจากเนื้อมาจากอีสานอุ้มลูกจูงหลานกันมา
บางคนเอากับข้าวมาด้วยอยากจะให้ครอบครัวได้กินใช่ไหม
ก็หลายครอบครัวค่ะความเชื่อของคนไทยเอาได้มาด้วยผูกกับบัตรการขวัญกันให้กำลังใจกัน
อาการที่เรียกว่าภาวะสงคราม
เพื่อนตายต่อหน้ามาคนเล่ากูตายมึงข้างทางเขื่อนเลยไลน์ครอบครัวมาเจอหน้ากัน
หนูเข้ากอดกันร้องไห้ไปดูภาพบรรยากาศบางช่วงวินาทีแรกที่ได้เจอกับครอบครัวค่ะ
ดูถ่ายในกอดไม่ห่างกันเลยแล้วก็
เวลาต่อมาแล้วคุณจะหยุดก็พูดถึงเสียงสะท้อนที่บางส่วนมองว่า
แล้วแรงงานก็รู้อยู่แล้วว่าไปอิสราเอลมาเป็นพื้นที่สู้รบเป็นพื้นที่เสี่ยงแล้วจะไปทำไม
คนที่พูดแบบนี้เหมือนกันรู้ว่าเขามีสงครามการหลายปีที่ผ่านมาก็
ต่อเนื่องทำไมถึงไปกันไม่ได้
ได้ยินอะไรแบบนี้มาเลยโอ้โหเขาบอกว่าคือ
บางทีเนี่ย
การทำมาหากินมันไม่ได้เลือกได้นะ
ถ้ารู้ว่าอันตรายไปทำไม
มันยังไงล่ะมันก็ต้องมันก็ต้องสู้
ครอบครัว
การทำมาหากิน
คนคนรวยเขาก็ไม่รู้หรอกคนรวยเขาก็
พูดไปเรื่อย
กับสถานการณ์วันนี้
คุณคนจนอย่างเรา
หาเช้ากินค่ำมันก็
มันอันตรายขนาดไหน
ต้องอยู่ในฐานะกับเราทำตาม
แล้วคนมีอยู่แล้ว
ไม่ไปก็ได้
โรงเรียน
งั้นก็อยู่ไม่ได้
บอกคนทีเนี่ยคนรวยไม่เข้าใจหรอก
ต้องทำมาหากินต้องมีรายได้มันก็ไม่มีทางเลือกมากนักเพราะฉะนั้นหลายคนก็เลยจำเป็นต้องไปเสี่ยงแบบนี้
วีรยุทธบอกนะครับว่า
วันนี้ที่กลับมาพร้อมเขาทั้งหมดเนี่ยคือตัวเล็กก็คือ 90 คนกูก็ส่งกลับแบ่งเป็นชาย
18 หญิง 2
ซึ่งในกรณี
การเดินทางรถนี้ตั้งแต่ช่วงสายที่ผ่านมามีผู้บาดเจ็บรวมอยู่ด้วย 2 คนนะครับ
ของคนที่บาดเจ็บแล้วกลับมาเมื่อช่วงสายคนนึงบาดเจ็บบริเวณขาก็คือมีอาการขา
เพราะว่าโดนสะเก็ดระเบิดอีกคนนึงบาดเจ็บที่ข้อมือ
มาถึงแน่นอนครับเจ้าหน้าที่ก็ผ่าแรงงานที่ได้รับบาดเจ็บ
ให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจรักษาในเบื้องต้น
ปรากฏภาพรวมก็ถือว่าอาการดีสามารถเดินทางกลับภูมิลำเนาได้เลยนะครับ
แล้วก็ประเมินสุขภาพจิตของแรงงานทั้งหมดด้วยก็ไม่ได้พบว่ามีใครมีปัญหาแต่อย่างใด
จากนั้นก็
รถบัสออกจากสนามบินอู่ตะเภานะจากอู่ตะเภาไปที่โรงแรมเอสซีปาร์คกรุงเทพฯแล้วก็จะส่งแต่ละคน
กลับสู่ภูมิลำเนาต่อไปนะคะ
พูดถึงเรื่องจำนวนคนรอสัมภาษณ์หลายคนบางคนบอกว่า
อยู่เมืองไทยหาเงินได้วันละ 300 เขาไปส่งกลับบ้านได้เดือนละ 50,000 บาทมันอาจจะเป็นความหวังเดียว
แต่ก็แลกมาด้วยความเสี่ยงเราจำเป็นต้องทำ
รอดูก่อนแหละถ้าจะเป็นยังไงล่ะคนบอกอยากให้กลับมาก่อนและ
ครอบครัวคือคนที่โอ๋เฝ้ารอกันมากที่สุดแต่ครอบครัวไม่ได้หลับได้นอนนะครับ
เฝ้ารอคอยวีดีโอคอลหากัน
นี้กลุ่มแรกที่เดินทางมาถึงสนามบินอู่ตะเภาเจ้าหน้าที่ก็มีการจัดสถานที่ไว้ที่โรงแรมเอสซีปาร์ค
ครอบครัวมาจากเนื้อมาจากอีสานอุ้มลูกจูงหลานกันมาเอากับข้าวมาด้วย
จะให้ครอบครัวได้กินใช่ไหม
ความเชื่อของคนไทยเอาได้มาด้วยผูกรับขวัญกันขวัญการให้กำลังใจกัน
อาการที่เรียกว่าภาวะสงคราม
เพื่อนตายต่อหน้ามาคนเล่ากูตายกันข้างทางเขื่อนเลยหลายครอบครัวพอเจอหน้ากัน
หนูเข้ากอดกันร้องไห้ไปดูภาพบรรยากาศบางช่วงวินาทีแรกที่ได้เจอกับครอบครัวค่ะ
ผู้ชายในกอดไม่ห่างกันเลยแล้วก็
ตะโกนเรียกคุณพ่อโบกมือตั้งแต่คุณก็ยังเดินมาใส่หมวกใส่แ***ก็จำได้เป็นภาพประทับใจ
ทันทีที่นายสมชายบุตรศรีนะคะแรงงานไทยในอิสราเอลเดินทางมาพบหน้าครอบครัว
มารอกันจากจังหวัดชัยภูมินะคะ
กลับบ้าน
ลูกชายก็ร้องเรียกพ่อก่อนจะโผเข้ากอดด้วยความคิดถึงค่ะส่วนพ่อตาและภรรยาใช้ได้ที่เตรียมมาจากบ้าน
เข้าข้อมือเพื่อรับขวัญหลังจากที่นายสมชายเนี่ยต้องตกอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบ
เขาว่าโรงงานที่ทำงานอยู่นะอยู่ติดกับรั้วถนนการสร้างแบบฝึกหัดการได้ยินเสียงระเบิดตลอดเวลา
สมชาติบอกว่าดีใจมากที่ได้กลับมาเจอครอบครัวด้วยเขาไปทำงานอิสราเอล
เกือบครบกำหนดตามสัญญา 5 ปีแล้ว
วันที่เกิดเหตุสู้รบกันเขาและเพื่อนรวมทั้งหมด 32 คนนะคะต้องเข้าไปอยู่ในบังเกอร์หลบภัยของโรงงาน
ปิดประตูล็อกกันเอาไว้เนื่องจากมีกลุ่มคนร้ายประมาณ 5-6 คนมาพร้อมกับอาวุธ
เอามือมาปิดล้อมโรงงาน
พยายามที่จะบุกเข้ามาแต่เข้ามาไม่ได้
เขาและเพื่อนหนูอยู่ติดอยู่เลยนะเนี่ย 2 วันเต็ม
ถูกตัดไฟ
อาหารไม่พอประทังชีวิตกินกระเทียมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแค่ 5 ห่อมีกัน 5 คนมีบะหมี่ 5 ห่อ
มีเท่านั้นเองก็ต้องไปทางชีวิตกันไปนะ
บอกตอนนั้นยอมรับว่ารู้สึกกลัวมากกลางคืนเนี่ย
ไม่หลับเลยเพราะว่าต้องช่วยกันอยู่เวรยาม
ก็ขายให้ถูกต้องได้รับการช่วยเหลือออกมาเป็นเสียงค่ะ
มากันประมาณ 5 คนนะครับแต่เข้าไม่ได้
มีทหารมาช่วยกันทั้งคืน
ก็ปิด
หมดเลยครับ
ประตูโรงงานนะครับ
ล็อกไว้
ไม่มี
YouTube
เจอสถานการณ์ที่เลวร้ายจริงๆนะคะ
รายงานอีกคนอยู่โรงงานเดียวกับนายสมชายอย่างนายสุรชาติภิญโญพันธุ์ค่ะเป็นชาวจังหวัดหนองบัวลำภู
เราบอกว่าวันที่เกิดเหตุไม่ได้มีการแจ้งเตือนมาก่อนมีการยิงจรวดเข้ามาหลายลูกแล้วก็
ที่สำคัญคือมีกองกำลังบุกภาคพื้นดินหลายคนบอกว่าอยู่อิสราเอลประมาณ 4-5 ปี
เป็นเรื่องปกติ
วันนี้มาทางภาคพื้นดินเลยเป็นครั้งแรกที่
เป็นจุดสำคัญที่ทำให้คนไทยและคนบอกว่าน่าจะอยู่ไม่ได้แล้วเพราะว่าจะยืดเยื้อแล้วก็
ตลาดมาถึงตัวนี้ยังมี Iron Dome คอยหลบได้หลบแล้วค่อยออกมาเอง
บางคนบอกร้องเรียกก็มี
ที่นี้
เขาบอกทำยังไงกันตอนนั้นน่ะช่วยกันนำรถโฟล์คลิฟท์นะคะที่ไปทำงานกันแล้วขนกล่องผลไม้
มาวางปิดไว้ทุกประตูเพื่อจะยื้อเวลาไม่ให้คนร้ายเข้ามาที่สำคัญด้านใน
เตรียมมีดสำหรับทำการเกษตรในติดตัวไว้
คิดกันว่าถ้าคนร้ายบุกเข้ามาก็ต้องใช้ป้องกันตัวโดยช่วงวันที่ 2 มีอาหารเริ่มหมด
ตัวเองพร้อมกับเพื่อน 6 คน
ตัดสินใจวิ่งออกจากโรงงานเพื่อมาหาอาหารที่แคมป์ห่างกัน 100 เมตรคูณเป็นร้อยเมตร
ความรู้สึกตอนนั้นหมดแล้วทำอะไรไม่ได้
จากนั้นก็กลับไปเที่ยวโรงงานซึ่งก็มีการยิงกันอยู่แต่ระหว่างที่วิ่งเดี๋ยวก็หกล้มทำให้มีอาการ
ไปหลบในโรงงานครับลบในโรงงานแล้วก็มีโฟล์คลิฟท์อยู่ในโรงงานครับผมจะเอา
ผลไม้
พี่เขามาแล้วก็ไป
ปิดประตูไว้ทุกช่อง
ยื้อเวลา
ให้เขาเข้ามาเขาพยายามเข้ามาทุกครั้ง
จะเข้ามาไม่ได้ครับ
แล้วก็ปืนยิง
ยิงเข้ามา
วนอยู่ในรอบโรงงาน
นี้เป็นคลิปวีดีโอที่ถ่ายกันเอาไว้ระหว่างอพยพนะคะจะเห็นว่าหูแต่ละคนนี่ต้องรีบวิ่งแล้วก็ย่อตัวการ
ดีที่เขาแล้วก็เพื่อนแรงงานในหอบของ
เพิ่งออกมาจากโรงงานบางช่วงเนี่ยต้องนอนหมอบ
แนบกับพื้นด้วยความระมัดระวังแล้วก็มีทหารอิสราเอลในคอยคุ้มกัน
ถังสำหรับอพยพเพราะว่าทหารในตำบลว่าจะมีการลอกเป็นการเกิดคลื่นและอนุภาค
เป็นระยะทางใกล้ๆที่มันไกลมากที่มันเสี่ยงมากนะ
โอ้โหเป็นคลิปวินาทีเลยวินาทีชีวิต
วิ่งไปบ่ไป
แต่ละคนบอกไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยเอาแค่พาสปอร์ตหรือพ่อของสำคัญของมีค่านิดหน่อยพอ
แต่สุดท้ายก็ได้
กลับมาสู่ประเทศไทยเรียบร้อยนะครับคุณผู้ชมครับเพราะฉะนั้นแรงงานคนนึงค่ะคุณไชยบูรณ์สั่งเนี่ย
เหล้านะครับบอกว่าทันทีที่วันนี้ได้กลับมาเจอหน้าครอบครัวนะเนี่ย
สวมกอดเข้าหากันนะครับลูกชายผมเข้ากอดผู้เป็นพ่อร้องไห้กันแบบนี้
ระยะเล่าว่าตัวเองจริงๆเพิ่งไปไม่นานนะเพิ่งไปทำงานเถอะ
1 ปี 2 เดือนเท่านั้นเองก็ยอมยอมรับว่าก่อนหน้านี้คนในครอบครัวก็ไม่อยากให้ไปนะ
รู้ว่าไปแล้วมันเสี่ยงหรือว่ามีเรื่องความไม่สงบ
ตัวเองเนี่ยก็รู้สึกว่าต้องไปเพราะว่า
ค่าแรงที่หนูเนี่ยมันเยอะกว่าที่นี่
บอกว่าวินาทีหนีตายเนี่ย
ต้องขึ้นไปอยู่บนหลังคา 3 วัน
ไม่มีอะไรกินเลยนะครับ
แล้วคนร้ายก็พยายามจะพังประตูเข้ามา
ตอนนั้นก็คิดว่ายังไงก็ตามต้องเอาตัวรอดอย่างเดียวไม่ได้เพราะว่ากลัวจะไม่ได้กลับบ้านมาเจอหน้าครอบครัว
เหตุการณ์ตอนนั้นเป็นยังไงคะทำไมพี่ต้องขึ้นไป
มีผู้ก่อการร้ายเขาเข้าโรงพยาบาลจะเข้ามาแล้วครับ
พยายามจะพังประตู
ก็ต้องหนีเอาตัวรอด
Gmail
ทหาร
แถวนั้นมี
ประสบการณ์ครั้งนี้เป็นไงบ้าง
ขับรถ
อยากกลับบ้านอีกเหรอ
นี่แหละ
แล้วก็กดวันนี้เท่าที่ผู้สื่อข่าวลองสอบถามแรงงานไทยที่กลับมาแล้วครับ
ทั้งหมด
พูดตรงกันนะน้องว่า
จะไม่ขอกลับไปทำงานที่อิสราเอลอีกแล้วนะอยู่ที่ 5 ปี
ในปีเดียวปีครึ่ง
ถึงแม้จะไม่ยังไม่หมดสัญญาแต่ก็ไม่อยากกลับไปอีกแล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้มาช่วยได้นะสัญญา
ภาวะภาวะสงครามจริงๆแล้วหลายคนเป็นห่วงหรือถ้าไม่อยากกลับไปก็อาจจะต้องให้
ช่วยหางานที่นี่เพราะว่าส่วนใหญ่ไปกับกระทรวงแรงงานว่าการกระทรวงแรงงาน
คุณพิพัฒน์รัชกิจประการก็บอกว่าตอนนี้
มีแรงงานไทยบางส่วนที่ยังคงไม่อยากกลับก็มี
ถ้าเขาแจ้งความประสงค์ว่าขอทำงานต่อที่เซลล์แต่ว่า
ถ้าเกิดว่ามันมีกลิ่นไปมากกว่านี้ถ้ามันเลวร้ายไปมากกว่านี้สุดท้ายก็อาจจะต้องพากลับมาทั้งหมด
ดูรายงานที่ยังไม่หมดสัญญานะครับ
ก็พยายามติดต่อหางานให้ใหม่นะฮะ
ซึ่งทหารเหตุการณ์สงบแล้วเนี่ยสมมุติถ้าถึงจุดนั้นใครอยากจะกลับไป
พร้อมที่จะดูความสะดวกให้แต่ถ้าใครไม่อยากกลับไปอีกแล้วก็ช่วงแรงงาน
ก็จะจัดหางาน
ที่ใหม่ให้เช่นเดียวกันก็จะดูแลตลอดนะฮะ
แต่คนกลับมาก็คือไม่รู้จะทำอะไรต่อเลยแต่ว่าเอาชีวิตรอดไว้ก่อน
มาเปลี่ยนสถานการณ์คนไทยในทะเบียนไว้
ตอนแรก 1,000 นะช่วงแรกที่เราตามข่าวการเพิ่มเป็น 50 คนล่าสุดวันนี้
พันคนแล้วที่ลงทะเบียนต้องการจะกลับแต่ว่ายังกลับไม่ได้นะคะ
ขณะเดียวกันตอนนี้มีคนไทยที่เดินทางกลับได้แล้วจำนวน 162 คนมาใน 3 เที่ยวบินค่ะรอบแรก
5 คน
รอบที่ 2 จำนวน 57 คนและรอบที่ 3 จำนวน 9-10 คนก็คือวันนี้นะคะ
ในรอบที่ 4 จะมีจำนวนอีก 137 คนค่ะทางการไทยจะประสานเที่ยวบินพิเศษของกองทัพอากาศ
ออกเดินทางจากประเทศไทยเมื่อคืนนี้แล้วนะคะก็จะรับแรงงานไทยกลับถึงไทยวันที่ 15
สมาคม
เวลาประมาณ 04:30 น และรอบต่อไปสายการบินแห่งชาติอิสราเอลแบบเช่าเหมาลำ
ออกเดินทางในวันที่ 16 ตุลาคมคาดว่าจะสามารถพาคนไทยกลับได้ 250
กระทรวงการต่างประเทศคาดว่าจะอพยพคนไทยในอิสราเอลได้มากกว่า 4000 คนภายในเดือนตุลาคมนี้ค่ะ
อะไรก็เป็นแต่รถไปรอที่ระยองเนี่ยพากลับมานะกูไม่สน
เอาล่ะ
ก็ต้องยอมรับว่ายังมีชาวไทยที่อยู่ที่สระเอหรือเฉพาะทางพื้นที่สีแดง Red Zone ทางตอนใต้ซึ่งเป็นพื้นที่เสี่ยง
ยังไม่สามารถออกจากพื้นที่ได้เลยครับ
ตอนนี้อย่างที่เราทราบกันนะครับว่าการเดินทางก็ไม่ง่ายบางที
ขึ้นจากทางภาคใต้ของเซลล์ขึ้นมา
ที่ทางตอนเหนือหรือไปที่กรุงเทพฯเนี่ย
การสัญจรก็ลำบากนะครับ
ก็บอกไม่ได้ต้องรอรับมาเพราะว่าเท่าที่ทำได้เพียงแค่รอยังแคมป์หรือว่าโรงแรมที่เป็น
ไม่อย่างนั้นก็ยังไม่สามารถเดินทางมาได้นี่คืออุปสรรคสำคัญแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือครอบครัวที่อยู่ที่เมืองไทยก็เป็นห่วงมากมีครอบครัวนึงนะกูไม่ตรงกับที่เขาได้เร็ว
วีดีโอคอลกับแรงงานไทยที่นั่นนะครับก็เป็นห่วงมาก
อย่างชาวมหาสารคามคนนึงกูเป็นแม่เนี่ย
เขาเป็นห่วงมากเขาบอกว่าลูกเขานี่ยังไม่สามารถออกไปจากพื้นที่เสี่ยงได้เลย
แล้วก็มีจังหวะที่เขาวีดีโอคอลคุยหากันด้วยลองดูสวัสดีครับ
ดีเขาไม่ยิงตายจริงเลย
ผมทำอยู่ที่ว่า